Sunday, 20 December 2009

Die Einde

Ek wou nog vertel het van die nuwe brug wat klaar is, Japie se afskeidsgeskenke, van Inge wat so goed swem (sommer 30X25m lengtes op 'n slag!), van die ys en chai verkopers so op hul fietse, Jean se Engels met die growwe Tamil aksent en van mat koop. Ek wou nog baie foto's wys, veral die wat Japie geneem het in Januarie op sy 2e trip na Agra en Rajasthan (ek is nie die enigste goeie fotograaf in die gesin nie!) om nie eens te praat van die baie foto's wat my ontwyk het nie. Dit sal egter moet wag tot ons mekaar weer ontmoet, want dit is die laaste van Chennai Joernaal. Na 'n week in Dubai weet ek dat nou is eerder tyd om te fokus op ons nuwe lewe hier as om te bly talm by Chennai. Ons het klaar ons goodbyes gese !

Chennai en sy mense was 'n ongelooflike ervaring wat ek vir niks wil verruil nie. Ja, daar is heelparty dinge wat ek nie sal mis nie en maar net my kop oor kan wobble, maar miskien sal juis die dinge van my beste Indie stories word !!

Om die blog te skryf was vir my heerlik, soos iemand gese het - om te skryf is die beste terapie ! Oor alles wat ek oor Indie en spesifiek Chennai te se gehad het, wil ek graag 'n bekende Indiese uitdrukking aanhaal "Everything you've heard about India is true and the opposite as well !"

Ek beplan nie om oor Dubai te blog nie. Ek glo die lewe in Dubai sal meer normaal wees en hier is te veel mense wat Afrikaans verstaan !

Al wat dan nou oor bly is om te se - Geseende Kersfees en voorspoed vir 2010!!

Nandri.

Friday, 11 December 2009

Laaste dag in Chennai

Wat 'n week. Gister was 'n hartseer dag. Ek het vir oulaas saam met 'n paar vriendinne gaan eet en meeste koebaais gese. Vandag het ek laaste lysies afgetick en vanaand het ek 'n oneindige verligting oor my. Alles klaar. More 9.40am is ons oppad na Dubai.

Vanoggend nadat ek die kinders by die skool afgelaai het, het ek 'n uur vry gehad. Te ver om terug te ry hotel toe en te vroeg om met die laaste admin dinge te begin. Ek besluit toe om na Chennai se groot tempel, Kapaleeswarar, te gaan. Om na die tempel te gaan, is eintlik een van Chennai se grootste toeriste attraksies, maar om een of ander rede het ons nog nooit daar uitgekom nie. Ek was net betyds vir 2 troues en al die oggend rituele en kon heerlik daar rondstap en foto's neem. 'n Great manier om Chennai af te sluit.

Inge het ook 'n baie spesiale dag by die skool gehad. Haar klas het vir haar 'n afskeidspartytjie gehou en haar juffrou het baie moeite gedoen om haar die ster van die dag te maak.



Jean word 4!


Tussen deur inpak, oppak, en afskeid neem het Jean gister 4 geword. Die dag het goed begin met n string blomme van Kotti en geeindig met eers partytjie in ons lee huis saam met Amudha en haar 2 seuntjies en by die hotel gekom het nog n koek vir hom in sy kamer gewag. Die dag het egter te veel geword vir Jean en ons het dit afgesluit met vele trane.

Wednesday, 9 December 2009

Die klipkappers

Elke oggend oppad skool toe ry ons verby die klipkappers. Dis 'n paar mense, miskien 'n familie, met 'n tent/hout/plastiek huisie en langsaan hulle klipkap besigheid. Vragmotors kom laai ou bou rommel, hoofsaaklik bakstene af en hulle kap dit tot klein stukkies reg om weer opgelaai te word vir wie weet waarvoor.

There goes my everything

Ek het al 'n hele paar sulke foto's en elke keer word die hoop goed net groter ! Die dag toe ek by Japie in Lotzstraat ingetrek het, het alles ingepas agter op sy Nissan 1400 bakkie en my Taz. Nou is dit 'n 40ft container en 500lb lugvrag. So wat sal die gevolgtrekking wees ? Of Japie het bitter baie goed gehad of ons het baie opgegaar!

Soos die pakkers bokse toemaak, sit hulle alles in die leefvertrek. Gelukkig slaap ons nie vannag meer hier nie, want ek is nie seker of die 2e vloer die gewig kan dra nie. Ons voel juis hoe die gebou bewe elke keer as 'n lorrie verby ry.

Sunday, 6 December 2009

Nog net 'n week

Nog net een week in Chennai. 'n Tyd terug het ek op iemand, wat ook moes oppak, se blog gelees ''we are ready to go, but not ready to leave''. Tot onlangs wou ek eerder nog 'n bietjie bly, maar 6 weke op my eie in Chennai het sy tol geeis. Ek is reg om te gaan. Met ons trek na Indie het ek en die kinders vir 4 weke agter gebly in Engeland, ek het gese nooit weer nie. Hier sit ek weer en die keer vir 6 weke! Wel, Japie het kom kuier, maar na die kuier is die kinders eers 'n handvol en ek is dankbaar om hulle in die oggende by die skool te kan gaan aflaai. Skielik is al die frustrusies van die eerste paar maande in Indie terug. Ek praat Engels, persoon op die foon (om telefoon/water etc te kanselleer) praat Engels, maar ons kan mekaar glad nie verstaan nie. Die een se hulle kom 3pm om die kassie reg te maak, niemand daag op nie. Die vleis stink, die vars broccoli is vol wurms, die muskiete vreet ons op en vir 2 weke al kan mens nerens weetbix (die enigste pap wat die kinders tans eet) kry nie. Die weer is darem lekker koel.........

Verder het ek so 3 weke terug gehoor dat ek dermoid cyst op my een ovary het. Volgens die dr is dit te groot om te los en moet eerder vroeer as later uit. Ek glo enige expat se grootste vrees is siekte en operasies in die vreemde. Selfs die kleinste dingetjie kan vinnig 'n groot monster in jou kop word. Ek het dus 'n paar slapelose nagte gehad oor die ding in my wat enige oomblik (veral in die middel van die nag) kan ontplof. Wel, ek het baie op die internet nagelees, met al my adviseurs gesels en besluit dit moet wag tot in Dubai.

Na 'n week se bekommer kon ek dus weer fokus op inpak en die afgelope tyd het ek probeer om bietjie die huis uit te sorteer, weg te gee en weg te gooi. Nie 'n maklike taak vir my nie en dit wil voorkom of Jean, nes sy ma, 'n klein opgaardertjie is. Meermale het hy van sy dinge uit vuilgoedsakke gaan haal. Sy standaard seding nou, nadat hy klaar gespeel is met iets en dit neersit - Mamma, moenie weggooi nie ! Inge het sy lewe verder moeilik gemaak. By haar skool het hulle gevra om ou speelgoed te bring om te gee aan kinderhuise oor Kersfees. Die goed wat sy uitgekies het, was hoofsaaklik van Jean se speelgoed. Natuurlik soos ek weggeegoed in bokse pak ontdek die kinders hul ou speelgoed en dit word skielik weer hul beste speelding! Soveel vir minder maak.

En Dubai - nee, ek is steeds nie lus vir weer begin nie. Het darem nog 'n week tyd om lus te raak....

Thursday, 3 December 2009

Dis klaar !


Lank, lank gelede het ek geblog oor die woonstel gebou wat oorkant ons gebou word. Met ons intrek was die gebou seker so een verdieping hoog. Wel, 20 maande later en die 4 verdieping, met ek raai 6 of 8 eendhede, is klaar ! In elk geval van buite lyk dit klaar, die tuin is geplant en nou moet die nuwe bure nog net intrek. Voor die gebou is daar 'n onooglike monster van 'n generator/kragstasie..... hopelik kan dit hulle vrywaar van enige kragonderbrekings.

Dit sal ek nie mis nie


Chennai se verkeer - wat kan ek se. Haal diep asem, ontspan, vergeet van tyd en dit sal jou dalk nie pla nie. Blykbaar is Chennai se verkeer rustig in vergelyking met Mumbai en Bangalore, so ons het miskien tog rede tot dankbaarheid ! Wel, vanoggend het daar weer 'n bui reen geval, die paaie was vol water en dit is soos ons straat gelyk het. Bygese ons straat was tot so 6 maande altyd 'n stil straat. Nou word daar 'n flyover so 2 blokke van ons gebou (wat al einde Oktober moes klaar wees) en van toe word ons pad as die alternatiewe roete gebruik. 'n Stukkie pad wat ons gewoonlik so 2 min moes neem om te ry het vanoggend amper 'n halfuur geneem. Gelukkig is dit die laaste stukkie net voor ons huis en die madame het 'n driver en kon uitklim, huis toe stap en 'n paar foto's neem!

Wednesday, 2 December 2009

Japie het gekom en gegaan


Japie het Saterdagoggend geland en is vanoggend weer terug Dubai toe. 4 dae - te kort. Twee van die dae het Japie gaan werk(!!!) en die res van die tyd het ons het vir oulaas saam met vriende en van Japie se kollegas gaan brunch, eet of tee, Japie en die kinders het 'n laaste keer by die Club gaan swem, ek was kerk toe en Japie moes pak. Tyd vir stil sit en net rustig gesels oor wat was en wat kom was daar nie, tot my frustrasie ! Blykbaar is dit wat mens eendag in die outehuis doen..... nie nou nie.

Friday, 27 November 2009

Pappa kom huis toe....


......Chennai is leeg sonder jou. Wel, na 4 weke se rond karjakker is Japie op die vliegtuig oppad terug. Die kinders het vandag die huis vol versierings gemaak, die beskuit is gebak, Inge se blomme kolam is gemaak en vroeer vandag was die huis aan die kant. Gelukkig was die 2tjies goed moeg vanaand en vroeg in die bed, so nou nog net 1 slapie ! Daar is net een klein probleempie, Japie se FRRO vorm (die een wat hy saam met sy visa nodig het om in Indie te kom) is weg...... Ek het vir hom 'n kopie geemail en more sal Kotti met 'n kopie by die lughawe gaan wag, so duime vas dat dit nie 'n groot probleem gaan word nie.

Inge se 3de taal

video

Thursday, 26 November 2009

Jean partytjie















Die jaar le al weer op sy rug en in ons huis beteken dit Jean verjaar en Kersfees is naby. Op sy regte verjaarsdag gaan ons huis of net klaar opgepak wees of nog vol pakkers wees. Ons het dus vanmiddag, 2 weke vroeer, vir hom partytjie gehou - sy eerste groot partytjie en ek het het gegaan vir die hele Chennai kinderpartytjie ervaring ! Die beste van alles was, dat dit geen inspanning van my kant geverg het nie, alles gereel deur ons Club. Natuurlik was daar 'n bouncy castle en baie maatjies. Daar was ook lekker kos, ballonne, face painting, die speelpark en 'n spiderman koek. Jean se gunsteling was die spookasem en ek het later ophou tel hoeveel keer hy nog een gaan haal het ! Vir my was dit 'n heerlike middag en ek kon lekker op die stoep onder die bome saam met my vriendinne sit en koffie drink. Die enigste sleg ding was dat Japie nie kon by wees nie..... Jean het hom darem voor die partytjie gebel om te 'wys' hoe die koek lyk!


































NS Ons het 'n klomp van die ballonne na die tyd huis toe gebring en geleer dat helium ballonne en 'n dakwaaier 'n baie groot lawaai kan maak!

Monday, 23 November 2009

Juwele van Indie

In 'n vorige blog het ek reeds vertel van al die baie juwele wat die vrouens hier dra. Meestal is dit goud en 'n spesifieke geel goud waarvan ek nie baie hou nie. Wat vir my pragtig is, is die juwele met die verskillende gekleurde stene - robyne, diamante en smarag vir die met baie geld en vir die res van ons met sirkonium, granaat en wat ook al die goedkoper groen steen genoem word. In suid- Indie word na 'n baie tipiese oorbel wat elke 2e vrou dra verwys as 'n sewesteen oorbel. Een steen in die middel en ses rondom, amper soos 'n blommetjie. ' n Ander een wat baie tipies regoor Indie gedra word, lyk amper soos 'n omgekeerde kelkie (soos die op foto), wat baie eenvoudig van silwer kan wees of versier met allerhande steentjies.

Wel, so tyd terug het ek besluit ek sal graag van die sewesteen oorbelle wil he en so het my ervaring van juweliers in Chennai begin. My eerste uitstappie was saam met Japie ! Juwelier winkels hier bestaan uit lang rye vertoonkaste, met stoele voor dit en baie verkoopsmanne agter die vertoonkas. Niks word vir jou gewys, voor jy nie sit nie. Aanvanklik het ek baie gesukkel daarmee, siende dat ek verkies om vinnig deur 'n winkel te stap, te kyk wat hulle het en dan van nader te kyk of aan te gaan na die volgende winkel. Nee, eers sit, se wat ek wil he en dan word een na die ander laatjies uitgehaal en gewys. Tussendeur moet jy 'n paar keer nee se vir tee, anders word dit 'n heeldag affere. Nog 'n interessante ding, is dat die prys van die juwele van dag tot dag wissel, soos die prys van goud, silwer en die stene wissel ! Heel vinnig het ek iets moois gesien en die verkoopsman het gese ek moet dit aanpas. Dis toe hier wat ek nog 'n ding leer. Indie se oorbelle het nie soos ons s'n 'n gewone pennetjie met 'n indruk butterfly nie. In Chennai kry mens hoofsaaklik 'n Madras screw en soms Bombay screw, wat meer algemeen in die noorde is. Nou 'n Madras screw beteken dat, waar my oorbelle se pennetjie min of meer 1mm dik is, is die pennetjies maklik 2mm dik en die butterfly skroef in. 1mm mag nie na baie klink nie, maar dit is 'n onmoontlikheid om sulke oorbelle in my ore te kry. Die bombay screw kan ek soms inkry, maar dit neem my maklik 5 minute om in te skroef en dit maak my ore seer. Na my en Japie se eerste probeerslag by VBJ, Chennai se baie befaamde juwelier, het ek nou al by nog 'n paar ander plekke ook gaan kyk. Elke keer dieselfde storie. Sover het ek ek baie raad gekry van die verkoopsmanne, van om 'n sandlewood stokkie in my oor te dra vir 'n paar dae om my gaatjies te rek tot om olie aan te smeer voor ek dit insit ! Een het darem al voorgestel dat hulle die pennetjies kan verander..... Wel, vandag het ek besluit om maar eerder 'n paar silwer hangende kelkies te koop (amper soos op die foto) en die sewesteen oorbelle vir die Chennai dames te los. En Inge se dis mooi !

O ja, nog 'n interessante brokkie is dat goue juwele hier is amper soos valuta. Meeste juweliers sal ook goud juwele van jou koop. Op enige gegewe dag het hulle 'n koop en verkoopprys vir goud. Ek het juis laasweek langs 'n vrou gesit wat 'n hoop goue armbande (tien teen een vir haar troue gekry) laat weeg het, om in te ruil vir 'n halsnoer ! Natuurlik met haar man langs haar vir goedkeuring.

Inge se gebed

Inge het vanaand gebid dat Jesus ons sal help om vinnig weer maatjies in Dubai te maak. Klein soos sy is, verstaan sy dat 'huis' beteken daar waar familie en vriende is .

NS. Sy het ook dankie gese dat ons geld het, sodat mamma vandag kon gaan inkopies doen. Ek was vandag op 'n missie, het 'n paar Chennai herrineringe gaan bymekaar maak - sonder 'n kamera. Inge se kommentaar was - Mamma, jy het nie vandag gesave nie, maar sy was baie beindruk met my aankope!

Wednesday, 18 November 2009

Bubble festival

Inge het gister by haar skool 'n 'bubble festival' gehad. Wat 'n ongelooflike oulike idee, die kinders het hope pret gehad, baie geleer en kans gekry vir eksperimenteer. Die hele event word oor 3 dae gehou en net 4 klasse op 'n slag kry 'n kans vir bubbles, bubbles en bubbles maak. Ek het gaan help en dit net so geniet. Daar was 12 verskillende stasies waar by elkeen bubbles op verskillende maniere gemaak word, van body bubbles, window bubbles, bubble colours, tot bubble foam en standing inside a bubble ! Hier is 'n paar foto's.






Friday, 13 November 2009

Waarheen volgende?

Dubai.

So skielik is die einde van amper 2 jaar in Indie hier. 6 maande terug was die plan nog om terug te gaan na Engeland en ons huurders in Westcott trek volgende Saterdag uit. So ons huis wag vir ons, maar helaas ook nie. Ek het baie gemengde gevoelens en miskien daarom het ek nog nie uitgekom by blog oor wat voorle nie. In elk geval hier is die logostieke feite en planne (ek sal die emosies los vir later....)

Japie het verlede week in Dubai begin werk, steeds by dieselfde maatskappy. Eers was hy 'n week in Dubai, daarna 'n week in Hong Kong en more is hy oppad Engeland toe vir 2 weke. Daarna kom hy vir ons in Chennai kuier vir 4 dae, voor hy weer teruggaan na Dubai. Inge se skool sluit die 11e Desember en ons hoop om die 12e by Japie in Dubai aan te sluit. Voor dit word die huis opgepak, die week van 7 Desember en ons moet afskeid neem. Daar is ook die gewone admin dinge wat afgehandel moet word, soos bankrekeninge sluit, telefoon kanselleer en 'n grootte, Inge se skool se transfer certificate reel. Ons hoop om Inge en Jean van Januarie in 'n Britse skool in Dubai te he, maar siende dat dit beteken Inge gaan van curriculum verander, is dit nie 'n eenvoudige oefening nie (ten spyte daarvan dat sy maar net 6 is!!). In Desember sal ons begin blyplek soek in Dubai, verkieslik naby die werk en skool en enige tyd vanaf die 2e week in Januarie sal ons skip (!) aankom. Sondag 3 Januarie begin die skole in Dubai weer vir hul 3e kwartaal en ons 2 kindertjies sal in hul nuwe skool uniforms reg moet wees vir 'n nuwe begin.

Tuesday, 10 November 2009

Monsoon


Die monsoon is hier - uiteindelik. Dit reen al 4 dae. Die reen wissel tussen Gautengse donderstorm buie, Engeland se drizzle, Kaapse harde winter reen en hier en daar 'n stilte. Alles is onder water en paaie lyk soos riviere. Die eerste dag is almal bly oor die reen, want dit bring ook 'n einde aan die hitte, maar hoe langer dit aanhou hoe meer bedremmeld raak die mense. Natuurlik is dit nie 'n plesier om in so 'n bui op 'n motorfiets werk toe te ry, terwyl die water by jou huis in drup nie. Op die paaie maak almal 'n plan om die nat te keer - motorfiets passasiers hou sambrele vas, die sonder passasier maak 'n plastiek sak om die kop vas om hare droog te hou (nee steeds nie helmet nie!), autorikshwas se seile kom af en as die bui te hard is, skuil almal onder brue of winkeltjies langs die pad. Staat skole was Vrydag, Saterdag en Maandag gesluit (ja, baie kinders gaan op Saterdae skool). Chennai se monsoon hou nooit baie lank aan nie, gewoonlik nie langer as 'n maand nie en dit raak steeds nie regtig koud nie.










Ons is van die min gelukkiges wat nie veel beinvloed word deur die reen nie. Die reen hou ons wel meer binne, ons moet bietjie vroeer opstaan om betyds by die skool te kom, ek moet die stort se geyser nou 15min voor ek wil stort aansit in plaas van net soos ek inklim, ons moet meer gereeld neuse toedruk, ons kan die A/C's afsit, die muskiete word meer en Jean se skool was ook vir een dag gesluit.

Wel, ons hoop die monsoon bring genoeg reen, want 'n monsoon wat wegbly of the min reen bring is veel erger as om die nat van die monsoon vir 'n kort rukkie te verdra.

Friday, 6 November 2009

Die vroue van Chennai

My mooiste herinnering van Chennai sal altyd die vroue wees. Die vroue hier is pragtig. Nie eksotiese wulpse Bollywood modelle wat die een nes die ander lyk nie. Eerder gewone skugter vrouens, wat met hul helder kleurige saris, goue juwele, bindis op die voorkop en jasmynstringe in hul lang swart vlegsels my dae opvrolik . Die vroue hier word gereeld as konserwatief beskryf, en ek se dankie tog, want 'n jean en t-hemp sal net nooit kan vergelyk met 'n sari nie. Die vrouens op die strate dra saris van sagte materiale wat gemaklik om hul lywe vloei, terwyl 'powerdressing' vir beroepsvrouens, gestyfde katoen saris beteken. Natuurlik breek die jonger klomp weg van sari dra, maar gelukkig meestal net na salwar kameez pakkies, steeds vol kleur en baie blink. Die wat hulself as heel modern beskou, dra jeans met 'n kurta.

Mooi gebeur nerens vinnig en maklik nie. Dogtertjies se hare word op 'n jaar afgeskeer en dan vir die eerste paar jaar kort gedra, met die geloof dat dit sal help vir dikker hare eendag. Om later jare die lang swart hare blink te hou, word dit gereeld geolie. Watter olie om te gebruik, is omtrent soos chai maak, elke familie het sy eie resep, gewoonlik kokosneutolie met 'n bietjie van dit en 'n bietjie van dat. My een vriendin glo daar moet fyn curry leaf by die olie kom. Wel, baie van die vroue hier het vlegsels so dik soos my voorarm, so daar moet iets in steek. Ongelukkig het die olie nie altyd 'n lekker vars reuk nie. Om daarvoor op te maak en al Chennai se ander reuke af te weer, kom die jasmyn in die hare goed te pas. Vir 'n gewone dag, is dit net 'n stringetjie wit blommetjies wat los aanmekaar gebind is. Vir spesiale dae word dik stringe gemaak met rooi rose tussen in. Geen meisie met kort hare sal ooit 'n man kry nie, so vir 'n jong meisie wat nog nie wil trou nie is korter hare 'n goeie opsie.

Chennai se vroue het ook perfek gevormde wenkbroue. Hier laat jy nie jou wenkbroue pluk nie, dit word ge'thread'. Dit is 'n fyn kuns, die een wat dit doen hou 'n gare draad tussen haar vingers en mond en trek daarmee die haartjies uit (sommer 'n paar op 'n slag) om die perfekte vorm te kry. Die proses is blykbaar baie meer effektief en hou langer as die gewone manier met 'n tweezer, maar volgens my meer pynvol.

Dan is daar die strewe na ligte velle. Suid Indiese vroue se velle is donkerder as die van die noorde en onderskeid word gemaak tussen 'dark', 'wheat' en 'fair'. Vogrome word nie net geadverteer vir hoe dit plooie kan laat verdwyn nie, maar ook vir hoeveel ligter dit die vel kan bleik.

Die bindi op die voorkop is deesdae meer 'n mode item as 'n godsdiens gebruik. By 'n blou uitrusting sal die bindi 'n tikkie blou in he, vir die aand 'n blink steentjie en vir kinders by die skool gaan haal, is dit net 'n klein-klein swart kolletjie.

Juwele, wel dis hier waar die vroue beloon word. 'n Familie se rykdom word geken aan hul vrouens se juwele. Ringe, oorbelle, hangertjies, neus en toonringe, enkelbandjies en die belangrikste die armbande. Indiers koop goud soos ons andele en bonds koop. 'n Goue armband in 'n juwelierswinkel se prys verskil van dag tot dag soos die prys van goud verander. Indiers hou die goudprys dop soos ek elke dag die weervoorspelling kyk.

Om 'n vrou in Suid Indie te wees is nie altyd maklik nie, veral nie in die laer caste nie. Vir 'n arm familie is 'n eerste baba dogtertjie 'n teleurstelling, 'n tweede dogtertjie 'n las en 'n derde 'n onmoontlikheid. Met 'n swangerskap is dit nie wettig om uit te vind wat die geslag van 'n baba is nie, want die vrees is dat dit tot baie aborsies sal lei. Die gevolg is dat onwelkome baba dogtertjies 'weggegooi' word, hospitale het soms selfs 'n wiegie spesifiek waar ouers die babas kan kom los om te voorkom dat die baba dalk vermoor word. 'n Seun in 'n familie is 'n aanwins, siende dat 'n seun verantwoordelik is om eendag vir sy ouers te sorg. Vir 'n dogter om te kan trou, moet haar familie dowry betaal aan die skoonfamilie, 'n onwettige gebruik, maar nog baie aktief. Die dowry kan betaal word in die vorm van kontant, goud of eintlik enige iets soos vereis van die man se familie en baie keer word hoer eise gestel op letterlik die vooraand van die troue. Baie vroue is trots om te kan se dat daar nie dowry ter sprake was by hul troue nie. Na die troue trek die vrou dan by die skoonfamilie in waar sy moet bontstaan om hul te bedien.

Vrouens se belangrikste fokus is hul kinders se opvoeding en vir baie gaan amper hul hele salaris daarin. Soos Amudha se, die enigste rede hoekom sy werk, is om haar kinders na goeie skole te stuur en tutors te kan bekostig. Hoe groter die salaris, hoe beter die skole. Vroeg moet sy dus opstaan om voor werk die waterkanne vol te maak en om die lensies en rys te maal vir die dag se idlis en dosas. Ja, Chennai vrouens is hul gewig in goud werd.


Wednesday, 4 November 2009

Woensdag is dorpdag


Tuesday, 3 November 2009

Dinsdag is strykdag

Monday, 2 November 2009

Maandag is wasdag


Friday, 30 October 2009

Halloween


Verlede jaar het ons 'n oordosis Halloween gehad, vanjaar het ek laag gele en Inge het net by haar skool getrick en treat. Dalk sal ek maar verlief moet neem met Halloween, maar eintlik hou ek nie baie van die idee nie. Dinsdagaand voor bed tyd het Inge baie bekommerd vertel van die 'wicked demon' wat Halloween gaan kom om haar te 'trick'.......

Thursday, 29 October 2009

UN Dag - Proudly South African


In Inge se eie woorde was dit vandag haar belangrikste dag nog by die skool. Die skool het vandag UN Dag gevier en Inge is gekies om in die vlag parade te help om die SA vlag in te dra (ja, vanoggend het ek ontdek daar is vanjaar nog 'n SA kind in die skool - wel met 'n Deense pa) en om in die skoolkoor te sing. Vir 2 weke het hulle baie hard geoefen aan "We are the World" en by die huis het sy kliphard saam met Michael Jackson op youtube geoefen, sodat selfs Jean later begin saam sing het (die video hier onder is van hul laaste oefening). Vanoggend was sy so gefokus op wat voorle, dat daar nie baie glimlaggies was vir die kamera nie.


video

Die vlag seremonie was van Olimpiese formaat en selfs ek, wat nog nooit 'n baie patriotiese mens was nie, het gesukkel om die trane te keer - 35 lande in totaal is verteenwoordig. Die hele skool se kinders was almal aangetrek in hulle nasionale klere of kleure. Inge se rokkie was my poging tot Afrika klere !!






























Na die vlag seremonie, toesprake en liedjies het die ma's begin om die middagete tafels te dek vir die hele skool met kos van oor die wereld. Daar was kimbop en japche van Korea, pannekoeke van Frankryk, Sweedse frikkadelle, Duitse brood en pasta van Italie. Die Australiers het rolly pollys gemaak die Amerikaners koekies en brownies, phad thai noedels van Thailand, sushi van Japan, natuurlik rys geregte van Indie en nog hope ander kos. Ek het geskrik met die hoor dat elke land happies moes maak vir 1000 mense (kinders en onderwysers) en besluit om maar vir die Britte te help shortbread bak.

Monday, 26 October 2009

Thailand

Thailand - wat 'n great plek ! Dis skoon, die mense is vriendelik, die kos is heerlik en die beste van alles, selfs op die klein eiland Samui is daar 'n Boots en 'n Tesco !!! Meermale het ek by myself gewonder, hoekom is die land so skoon en selfs luuks in vergelyking met Chennai en waarom het Japie se maatskappy nie 'n kantoor in Bangkok nie ? Chennai, met sy 7 miljoen mense en nie een groot supermark nie..... ek verstaan nie.

Wel, ons het lekker vakansie gehou, eers 2 nagte in Bangkok en daarna 6 dae op Koh Samui. In Bangkok het ons in die pragtige Shanghai Mansion in China Town gebly, ons het die stad verken van die rivierbote af, inkopies gedoen, 'n Budhiste tempel besoek en in die markte rondgeloop. Bangkok was egter nie vir die kinders nie, Koh Samui was wel. Koh Samui is 'n pragtige eiland en omdat ons daar aan die begin van die monsoon tyd was, het die eiland ook redelik min toeriste gehad. Op die eiland het ons hoofsaaklik geswem, geeet en geslaap. Ons het wel een dag 'n Jeep gehuur en om die eiland gery, omtrent 100km. Natuurlik was dit die eerste keer in 'n lang tyd dat Japie bestuur het en hy het so begeesterd geraak dat hy selfs off road gegaan het op soek na 'n waterval..... totdat sy mede passesiers te veel begin kla het. Laatmiddag en die aande was my gunsteling tye. Sommer lekker om langs die see te stap terwyl al die restaurante hul tafelstjies uitdra op die strand sodat ons met voete in die sand kon sit en eet, terwyl daar nou en dan 'n papier lamp in die lug opgaan.






























Tog was daar die vakansie nie net vrede in die paradys nie. Ek kan nie my vinger heeltemal daarop sit nie, miskien is dit die trek wat voorle, miskien is dit omdat Japie vir die hele November weg gaan wees of miskien begin die kinders se wille net sterker word, maar in die paar dae was daar ook heelwat onmin in ons gesin. As ek en Japie wil see toe gaan, wil die kinders swembad toe, as een wil slaap, wil die ander TV kyk, as een wil Thai eet, wil die ander McDonalds (ook iets was ons nie in Chennai kry nie) en altwee wil gelyk op die DS speel en by die vliegtuig se venster sit. Ja, miskien maar net 'n geval van 2 bedorwe brokkies, 'n oorwerkte pa en gestresde ma wat rebelleer teen weer oppak. Steeds ons het gerus, Japie se arm is beter en ons is reg vir die laaste 2 maande in Indie.