Chennai Joernaal

Die Einde

2009-12-20T23:45:00.001+05:30

Ek wou nog vertel het van die nuwe brug wat klaar is, Japie se afskeidsgeskenke, van Inge wat so goed swem (sommer 30X25m lengtes op 'n slag!), van die ys en chai verkopers so op hul fietse, Jean se Engels met die growwe Tamil aksent en van mat koop. Ek wou nog baie foto's wys, veral die wat Japie geneem het in Januarie op sy 2e trip na Agra en Rajasthan (ek is nie die enigste goeie fotograaf in die gesin nie!) om nie eens te praat van die baie foto's wat my ontwyk het nie. Dit sal egter moet wag tot ons mekaar weer ontmoet, want dit is die laaste van Chennai Joernaal. Na 'n week in Dubai weet ek dat nou is eerder tyd om te fokus op ons nuwe lewe hier as om te bly talm by Chennai. Ons het klaar ons goodbyes gese !

Chennai en sy mense was 'n ongelooflike ervaring wat ek vir niks wil verruil nie. Ja, daar is heelparty dinge wat ek nie sal mis nie en maar net my kop oor kan wobble, maar miskien sal juis die dinge van my beste Indie stories word !!

Om die blog te skryf was vir my heerlik, soos iemand gese het - om te skryf is die beste terapie ! Oor alles wat ek oor Indie en spesifiek Chennai te se gehad het, wil ek graag 'n bekende Indiese uitdrukking aanhaal "Everything you've heard about India is true and the opposite as well !"

Ek beplan nie om oor Dubai te blog nie. Ek glo die lewe in Dubai sal meer normaal wees en hier is te veel mense wat Afrikaans verstaan !

Al wat dan nou oor bly is om te se - Geseende Kersfees en voorspoed vir 2010!!

Nandri.

Laaste dag in Chennai

2009-12-11T23:55:00.007+05:30

Wat 'n week. Gister was 'n hartseer dag. Ek het vir oulaas saam met 'n paar vriendinne gaan eet en meeste koebaais gese. Vandag het ek laaste lysies afgetick en vanaand het ek 'n oneindige verligting oor my. Alles klaar. More 9.40am is ons oppad na Dubai.

Vanoggend nadat ek die kinders by die skool afgelaai het, het ek 'n uur vry gehad. Te ver om terug te ry hotel toe en te vroeg om met die laaste admin dinge te begin. Ek besluit toe om na Chennai se groot tempel, Kapaleeswarar, te gaan. Om na die tempel te gaan, is eintlik een van Chennai se grootste toeriste attraksies, maar om een of ander rede het ons nog nooit daar uitgekom nie. Ek was net betyds vir 2 troues en al die oggend rituele en kon heerlik daar rondstap en foto's neem. 'n Great manier om Chennai af te sluit.

Inge het ook 'n baie spesiale dag by die skool gehad. Haar klas het vir haar 'n afskeidspartytjie gehou en haar juffrou het baie moeite gedoen om haar die ster van die dag te maak.

Jean word 4!

2009-12-11T23:43:00.002+05:30

Tussen deur inpak, oppak, en afskeid neem het Jean gister 4 geword. Die dag het goed begin met n string blomme van Kotti en geeindig met eers partytjie in ons lee huis saam met Amudha en haar 2 seuntjies en by die hotel gekom het nog n koek vir hom in sy kamer gewag. Die dag het egter te veel geword vir Jean en ons het dit afgesluit met vele trane.

Die klipkappers

2009-12-09T14:16:00.003+05:30

Elke oggend oppad skool toe ry ons verby die klipkappers. Dis 'n paar mense, miskien 'n familie, met 'n tent/hout/plastiek huisie en langsaan hulle klipkap besigheid. Vragmotors kom laai ou bou rommel, hoofsaaklik bakstene af en hulle kap dit tot klein stukkies reg om weer opgelaai te word vir wie weet waarvoor.

There goes my everything

2009-12-09T13:53:00.007+05:30

Ek het al 'n hele paar sulke foto's en elke keer word die hoop goed net groter ! Die dag toe ek by Japie in Lotzstraat ingetrek het, het alles ingepas agter op sy Nissan 1400 bakkie en my Taz. Nou is dit 'n 40ft container en 500lb lugvrag. So wat sal die gevolgtrekking wees ? Of Japie het bitter baie goed gehad of ons het baie opgegaar!

Soos die pakkers bokse toemaak, sit hulle alles in die leefvertrek. Gelukkig slaap ons nie vannag meer hier nie, want ek is nie seker of die 2e vloer die gewig kan dra nie. Ons voel juis hoe die gebou bewe elke keer as 'n lorrie verby ry.

Nog net 'n week

2009-12-06T21:48:00.000+05:30

Nog net een week in Chennai. 'n Tyd terug het ek op iemand, wat ook moes oppak, se blog gelees ''we are ready to go, but not ready to leave''. Tot onlangs wou ek eerder nog 'n bietjie bly, maar 6 weke op my eie in Chennai het sy tol geeis. Ek is reg om te gaan. Met ons trek na Indie het ek en die kinders vir 4 weke agter gebly in Engeland, ek het gese nooit weer nie. Hier sit ek weer en die keer vir 6 weke! Wel, Japie het kom kuier, maar na die kuier is die kinders eers 'n handvol en ek is dankbaar om hulle in die oggende by die skool te kan gaan aflaai. Skielik is al die frustrusies van die eerste paar maande in Indie terug. Ek praat Engels, persoon op die foon (om telefoon/water etc te kanselleer) praat Engels, maar ons kan mekaar glad nie verstaan nie. Die een se hulle kom 3pm om die kassie reg te maak, niemand daag op nie. Die vleis stink, die vars broccoli is vol wurms, die muskiete vreet ons op en vir 2 weke al kan mens nerens weetbix (die enigste pap wat die kinders tans eet) kry nie. Die weer is darem lekker koel.........

Verder het ek so 3 weke terug gehoor dat ek dermoid cyst op my een ovary het. Volgens die dr is dit te groot om te los en moet eerder vroeer as later uit. Ek glo enige expat se grootste vrees is siekte en operasies in die vreemde. Selfs die kleinste dingetjie kan vinnig 'n groot monster in jou kop word. Ek het dus 'n paar slapelose nagte gehad oor die ding in my wat enige oomblik (veral in die middel van die nag) kan ontplof. Wel, ek het baie op die internet nagelees, met al my adviseurs gesels en besluit dit moet wag tot in Dubai.

Na 'n week se bekommer kon ek dus weer fokus op inpak en die afgelope tyd het ek probeer om bietjie die huis uit te sorteer, weg te gee en weg te gooi. Nie 'n maklike taak vir my nie en dit wil voorkom of Jean, nes sy ma, 'n klein opgaardertjie is. Meermale het hy van sy dinge uit vuilgoedsakke gaan haal. Sy standaard seding nou, nadat hy klaar gespeel is met iets en dit neersit - Mamma, moenie weggooi nie ! Inge het sy lewe verder moeilik gemaak. By haar skool het hulle gevra om ou speelgoed te bring om te gee aan kinderhuise oor Kersfees. Die goed wat sy uitgekies het, was hoofsaaklik van Jean se speelgoed. Natuurlik soos ek weggeegoed in bokse pak ontdek die kinders hul ou speelgoed en dit word skielik weer hul beste speelding! Soveel vir minder maak.

En Dubai - nee, ek is steeds nie lus vir weer begin nie. Het darem nog 'n week tyd om lus te raak....

Dis klaar !

2009-12-03T10:53:00.001+05:30

Lank, lank gelede het ek geblog oor die woonstel gebou wat oorkant ons gebou word. Met ons intrek was die gebou seker so een verdieping hoog. Wel, 20 maande later en die 4 verdieping, met ek raai 6 of 8 eendhede, is klaar ! In elk geval van buite lyk dit klaar, die tuin is geplant en nou moet die nuwe bure nog net intrek. Voor die gebou is daar 'n onooglike monster van 'n generator/kragstasie..... hopelik kan dit hulle vrywaar van enige kragonderbrekings.

Dit sal ek nie mis nie

2009-12-03T10:42:00.001+05:30

Chennai se verkeer - wat kan ek se. Haal diep asem, ontspan, vergeet van tyd en dit sal jou dalk nie pla nie. Blykbaar is Chennai se verkeer rustig in vergelyking met Mumbai en Bangalore, so ons het miskien tog rede tot dankbaarheid ! Wel, vanoggend het daar weer 'n bui reen geval, die paaie was vol water en dit is soos ons straat gelyk het. Bygese ons straat was tot so 6 maande altyd 'n stil straat. Nou word daar 'n flyover so 2 blokke van ons gebou (wat al einde Oktober moes klaar wees) en van toe word ons pad as die alternatiewe roete gebruik. 'n Stukkie pad wat ons gewoonlik so 2 min moes neem om te ry het vanoggend amper 'n halfuur geneem. Gelukkig is dit die laaste stukkie net voor ons huis en die madame het 'n driver en kon uitklim, huis toe stap en 'n paar foto's neem!

Japie het gekom en gegaan

2009-12-02T12:29:00.002+05:30

Japie het Saterdagoggend geland en is vanoggend weer terug Dubai toe. 4 dae - te kort. Twee van die dae het Japie gaan werk(!!!) en die res van die tyd het ons het vir oulaas saam met vriende en van Japie se kollegas gaan brunch, eet of tee, Japie en die kinders het 'n laaste keer by die Club gaan swem, ek was kerk toe en Japie moes pak. Tyd vir stil sit en net rustig gesels oor wat was en wat kom was daar nie, tot my frustrasie ! Blykbaar is dit wat mens eendag in die outehuis doen..... nie nou nie.

Pappa kom huis toe....

2009-11-27T22:05:00.003+05:30

......Chennai is leeg sonder jou. Wel, na 4 weke se rond karjakker is Japie op die vliegtuig oppad terug. Die kinders het vandag die huis vol versierings gemaak, die beskuit is gebak, Inge se blomme kolam is gemaak en vroeer vandag was die huis aan die kant. Gelukkig was die 2tjies goed moeg vanaand en vroeg in die bed, so nou nog net 1 slapie ! Daar is net een klein probleempie, Japie se FRRO vorm (die een wat hy saam met sy visa nodig het om in Indie te kom) is weg...... Ek het vir hom 'n kopie geemail en more sal Kotti met 'n kopie by die lughawe gaan wag, so duime vas dat dit nie 'n groot probleem gaan word nie.

Inge se 3de taal

2009-11-27T21:20:00.002+05:30

Jean partytjie

2009-11-26T20:28:00.015+05:30

Die jaar le al weer op sy rug en in ons huis beteken dit Jean verjaar en Kersfees is naby. Op sy regte verjaarsdag gaan ons huis of net klaar opgepak wees of nog vol pakkers wees. Ons het dus vanmiddag, 2 weke vroeer, vir hom partytjie gehou - sy eerste groot partytjie en ek het het gegaan vir die hele Chennai kinderpartytjie ervaring ! Die beste van alles was, dat dit geen inspanning van my kant geverg het nie, alles gereel deur ons Club. Natuurlik was daar 'n bouncy castle en baie maatjies. Daar was ook lekker kos, ballonne, face painting, die speelpark en 'n spiderman koek. Jean se gunsteling was die spookasem en ek het later ophou tel hoeveel keer hy nog een gaan haal het ! Vir my was dit 'n heerlike middag en ek kon lekker op die stoep onder die bome saam met my vriendinne sit en koffie drink. Die enigste sleg ding was dat Japie nie kon by wees nie..... Jean het hom darem voor die partytjie gebel om te 'wys' hoe die koek lyk!

NS Ons het 'n klomp van die ballonne na die tyd huis toe gebring en geleer dat helium ballonne en 'n dakwaaier 'n baie groot lawaai kan maak!

Juwele van Indie

2009-11-23T22:49:00.007+05:30

In 'n vorige blog het ek reeds vertel van al die baie juwele wat die vrouens hier dra. Meestal is dit goud en 'n spesifieke geel goud waarvan ek nie baie hou nie. Wat vir my pragtig is, is die juwele met die verskillende gekleurde stene - robyne, diamante en smarag vir die met baie geld en vir die res van ons met sirkonium, granaat en wat ook al die goedkoper groen steen genoem word. In suid- Indie word na 'n baie tipiese oorbel wat elke 2e vrou dra verwys as 'n sewesteen oorbel. Een steen in die middel en ses rondom, amper soos 'n blommetjie. ' n Ander een wat baie tipies regoor Indie gedra word, lyk amper soos 'n omgekeerde kelkie (soos die op foto), wat baie eenvoudig van silwer kan wees of versier met allerhande steentjies.

Wel, so tyd terug het ek besluit ek sal graag van die sewesteen oorbelle wil he en so het my ervaring van juweliers in Chennai begin. My eerste uitstappie was saam met Japie ! Juwelier winkels hier bestaan uit lang rye vertoonkaste, met stoele voor dit en baie verkoopsmanne agter die vertoonkas. Niks word vir jou gewys, voor jy nie sit nie. Aanvanklik het ek baie gesukkel daarmee, siende dat ek verkies om vinnig deur 'n winkel te stap, te kyk wat hulle het en dan van nader te kyk of aan te gaan na die volgende winkel. Nee, eers sit, se wat ek wil he en dan word een na die ander laatjies uitgehaal en gewys. Tussendeur moet jy 'n paar keer nee se vir tee, anders word dit 'n heeldag affere. Nog 'n interessante ding, is dat die prys van die juwele van dag tot dag wissel, soos die prys van goud, silwer en die stene wissel ! Heel vinnig het ek iets moois gesien en die verkoopsman het gese ek moet dit aanpas. Dis toe hier wat ek nog 'n ding leer. Indie se oorbelle het nie soos ons s'n 'n gewone pennetjie met 'n indruk butterfly nie. In Chennai kry mens hoofsaaklik 'n Madras screw en soms Bombay screw, wat meer algemeen in die noorde is. Nou 'n Madras screw beteken dat, waar my oorbelle se pennetjie min of meer 1mm dik is, is die pennetjies maklik 2mm dik en die butterfly skroef in. 1mm mag nie na baie klink nie, maar dit is 'n onmoontlikheid om sulke oorbelle in my ore te kry. Die bombay screw kan ek soms inkry, maar dit neem my maklik 5 minute om in te skroef en dit maak my ore seer. Na my en Japie se eerste probeerslag by VBJ, Chennai se baie befaamde juwelier, het ek nou al by nog 'n paar ander plekke ook gaan kyk. Elke keer dieselfde storie. Sover het ek ek baie raad gekry van die verkoopsmanne, van om 'n sandlewood stokkie in my oor te dra vir 'n paar dae om my gaatjies te rek tot om olie aan te smeer voor ek dit insit ! Een het darem al voorgestel dat hulle die pennetjies kan verander..... Wel, vandag het ek besluit om maar eerder 'n paar silwer hangende kelkies te koop (amper soos op die foto) en die sewesteen oorbelle vir die Chennai dames te los. En Inge se dis mooi !

O ja, nog 'n interessante brokkie is dat goue juwele hier is amper soos valuta. Meeste juweliers sal ook goud juwele van jou koop. Op enige gegewe dag het hulle 'n koop en verkoopprys vir goud. Ek het juis laasweek langs 'n vrou gesit wat 'n hoop goue armbande (tien teen een vir haar troue gekry) laat weeg het, om in te ruil vir 'n halsnoer ! Natuurlik met haar man langs haar vir goedkeuring.

Inge se gebed

2009-11-23T22:34:00.003+05:30

Inge het vanaand gebid dat Jesus ons sal help om vinnig weer maatjies in Dubai te maak. Klein soos sy is, verstaan sy dat 'huis' beteken daar waar familie en vriende is .

NS. Sy het ook dankie gese dat ons geld het, sodat mamma vandag kon gaan inkopies doen. Ek was vandag op 'n missie, het 'n paar Chennai herrineringe gaan bymekaar maak - sonder 'n kamera. Inge se kommentaar was - Mamma, jy het nie vandag gesave nie, maar sy was baie beindruk met my aankope!

Bubble festival

2009-11-18T12:19:00.007+05:30

Inge het gister by haar skool 'n 'bubble festival' gehad. Wat 'n ongelooflike oulike idee, die kinders het hope pret gehad, baie geleer en kans gekry vir eksperimenteer. Die hele event word oor 3 dae gehou en net 4 klasse op 'n slag kry 'n kans vir bubbles, bubbles en bubbles maak. Ek het gaan help en dit net so geniet. Daar was 12 verskillende stasies waar by elkeen bubbles op verskillende maniere gemaak word, van body bubbles, window bubbles, bubble colours, tot bubble foam en standing inside a bubble ! Hier is 'n paar foto's.

Waarheen volgende?

2009-11-13T12:37:00.004+05:30

Dubai.

So skielik is die einde van amper 2 jaar in Indie hier. 6 maande terug was die plan nog om terug te gaan na Engeland en ons huurders in Westcott trek volgende Saterdag uit. So ons huis wag vir ons, maar helaas ook nie. Ek het baie gemengde gevoelens en miskien daarom het ek nog nie uitgekom by blog oor wat voorle nie. In elk geval hier is die logostieke feite en planne (ek sal die emosies los vir later....)

Japie het verlede week in Dubai begin werk, steeds by dieselfde maatskappy. Eers was hy 'n week in Dubai, daarna 'n week in Hong Kong en more is hy oppad Engeland toe vir 2 weke. Daarna kom hy vir ons in Chennai kuier vir 4 dae, voor hy weer teruggaan na Dubai. Inge se skool sluit die 11e Desember en ons hoop om die 12e by Japie in Dubai aan te sluit. Voor dit word die huis opgepak, die week van 7 Desember en ons moet afskeid neem. Daar is ook die gewone admin dinge wat afgehandel moet word, soos bankrekeninge sluit, telefoon kanselleer en 'n grootte, Inge se skool se transfer certificate reel. Ons hoop om Inge en Jean van Januarie in 'n Britse skool in Dubai te he, maar siende dat dit beteken Inge gaan van curriculum verander, is dit nie 'n eenvoudige oefening nie (ten spyte daarvan dat sy maar net 6 is!!). In Desember sal ons begin blyplek soek in Dubai, verkieslik naby die werk en skool en enige tyd vanaf die 2e week in Januarie sal ons skip (!) aankom. Sondag 3 Januarie begin die skole in Dubai weer vir hul 3e kwartaal en ons 2 kindertjies sal in hul nuwe skool uniforms reg moet wees vir 'n nuwe begin.

Monsoon

2009-11-10T21:50:00.007+05:30

Die monsoon is hier - uiteindelik. Dit reen al 4 dae. Die reen wissel tussen Gautengse donderstorm buie, Engeland se drizzle, Kaapse harde winter reen en hier en daar 'n stilte. Alles is onder water en paaie lyk soos riviere. Die eerste dag is almal bly oor die reen, want dit bring ook 'n einde aan die hitte, maar hoe langer dit aanhou hoe meer bedremmeld raak die mense. Natuurlik is dit nie 'n plesier om in so 'n bui op 'n motorfiets werk toe te ry, terwyl die water by jou huis in drup nie. Op die paaie maak almal 'n plan om die nat te keer - motorfiets passasiers hou sambrele vas, die sonder passasier maak 'n plastiek sak om die kop vas om hare droog te hou (nee steeds nie helmet nie!), autorikshwas se seile kom af en as die bui te hard is, skuil almal onder brue of winkeltjies langs die pad. Staat skole was Vrydag, Saterdag en Maandag gesluit (ja, baie kinders gaan op Saterdae skool). Chennai se monsoon hou nooit baie lank aan nie, gewoonlik nie langer as 'n maand nie en dit raak steeds nie regtig koud nie.

Ons is van die min gelukkiges wat nie veel beinvloed word deur die reen nie. Die reen hou ons wel meer binne, ons moet bietjie vroeer opstaan om betyds by die skool te kom, ek moet die stort se geyser nou 15min voor ek wil stort aansit in plaas van net soos ek inklim, ons moet meer gereeld neuse toedruk, ons kan die A/C's afsit, die muskiete word meer en Jean se skool was ook vir een dag gesluit.

Wel, ons hoop die monsoon bring genoeg reen, want 'n monsoon wat wegbly of the min reen bring is veel erger as om die nat van die monsoon vir 'n kort rukkie te verdra.

Die vroue van Chennai

2009-11-06T20:19:00.013+05:30

My mooiste herinnering van Chennai sal altyd die vroue wees. Die vroue hier is pragtig. Nie eksotiese wulpse Bollywood modelle wat die een nes die ander lyk nie. Eerder gewone skugter vrouens, wat met hul helder kleurige saris, goue juwele, bindis op die voorkop en jasmynstringe in hul lang swart vlegsels my dae opvrolik . Die vroue hier word gereeld as konserwatief beskryf, en ek se dankie tog, want 'n jean en t-hemp sal net nooit kan vergelyk met 'n sari nie. Die vrouens op die strate dra saris van sagte materiale wat gemaklik om hul lywe vloei, terwyl 'powerdressing' vir beroepsvrouens, gestyfde katoen saris beteken. Natuurlik breek die jonger klomp weg van sari dra, maar gelukkig meestal net na salwar kameez pakkies, steeds vol kleur en baie blink. Die wat hulself as heel modern beskou, dra jeans met 'n kurta.

Mooi gebeur nerens vinnig en maklik nie. Dogtertjies se hare word op 'n jaar afgeskeer en dan vir die eerste paar jaar kort gedra, met die geloof dat dit sal help vir dikker hare eendag. Om later jare die lang swart hare blink te hou, word dit gereeld geolie. Watter olie om te gebruik, is omtrent soos chai maak, elke familie het sy eie resep, gewoonlik kokosneutolie met 'n bietjie van dit en 'n bietjie van dat. My een vriendin glo daar moet fyn curry leaf by die olie kom. Wel, baie van die vroue hier het vlegsels so dik soos my voorarm, so daar moet iets in steek. Ongelukkig het die olie nie altyd 'n lekker vars reuk nie. Om daarvoor op te maak en al Chennai se ander reuke af te weer, kom die jasmyn in die hare goed te pas. Vir 'n gewone dag, is dit net 'n stringetjie wit blommetjies wat los aanmekaar gebind is. Vir spesiale dae word dik stringe gemaak met rooi rose tussen in. Geen meisie met kort hare sal ooit 'n man kry nie, so vir 'n jong meisie wat nog nie wil trou nie is korter hare 'n goeie opsie.

Chennai se vroue het ook perfek gevormde wenkbroue. Hier laat jy nie jou wenkbroue pluk nie, dit word ge'thread'. Dit is 'n fyn kuns, die een wat dit doen hou 'n gare draad tussen haar vingers en mond en trek daarmee die haartjies uit (sommer 'n paar op 'n slag) om die perfekte vorm te kry. Die proses is blykbaar baie meer effektief en hou langer as die gewone manier met 'n tweezer, maar volgens my meer pynvol.

Dan is daar die strewe na ligte velle. Suid Indiese vroue se velle is donkerder as die van die noorde en onderskeid word gemaak tussen 'dark', 'wheat' en 'fair'. Vogrome word nie net geadverteer vir hoe dit plooie kan laat verdwyn nie, maar ook vir hoeveel ligter dit die vel kan bleik.

Die bindi op die voorkop is deesdae meer 'n mode item as 'n godsdiens gebruik. By 'n blou uitrusting sal die bindi 'n tikkie blou in he, vir die aand 'n blink steentjie en vir kinders by die skool gaan haal, is dit net 'n klein-klein swart kolletjie.

Juwele, wel dis hier waar die vroue beloon word. 'n Familie se rykdom word geken aan hul vrouens se juwele. Ringe, oorbelle, hangertjies, neus en toonringe, enkelbandjies en die belangrikste die armbande. Indiers koop goud soos ons andele en bonds koop. 'n Goue armband in 'n juwelierswinkel se prys verskil van dag tot dag soos die prys van goud verander. Indiers hou die goudprys dop soos ek elke dag die weervoorspelling kyk.

Om 'n vrou in Suid Indie te wees is nie altyd maklik nie, veral nie in die laer caste nie. Vir 'n arm familie is 'n eerste baba dogtertjie 'n teleurstelling, 'n tweede dogtertjie 'n las en 'n derde 'n onmoontlikheid. Met 'n swangerskap is dit nie wettig om uit te vind wat die geslag van 'n baba is nie, want die vrees is dat dit tot baie aborsies sal lei. Die gevolg is dat onwelkome baba dogtertjies 'weggegooi' word, hospitale het soms selfs 'n wiegie spesifiek waar ouers die babas kan kom los om te voorkom dat die baba dalk vermoor word. 'n Seun in 'n familie is 'n aanwins, siende dat 'n seun verantwoordelik is om eendag vir sy ouers te sorg. Vir 'n dogter om te kan trou, moet haar familie dowry betaal aan die skoonfamilie, 'n onwettige gebruik, maar nog baie aktief. Die dowry kan betaal word in die vorm van kontant, goud of eintlik enige iets soos vereis van die man se familie en baie keer word hoer eise gestel op letterlik die vooraand van die troue. Baie vroue is trots om te kan se dat daar nie dowry ter sprake was by hul troue nie. Na die troue trek die vrou dan by die skoonfamilie in waar sy moet bontstaan om hul te bedien.

Vrouens se belangrikste fokus is hul kinders se opvoeding en vir baie gaan amper hul hele salaris daarin. Soos Amudha se, die enigste rede hoekom sy werk, is om haar kinders na goeie skole te stuur en tutors te kan bekostig. Hoe groter die salaris, hoe beter die skole. Vroeg moet sy dus opstaan om voor werk die waterkanne vol te maak en om die lensies en rys te maal vir die dag se idlis en dosas. Ja, Chennai vrouens is hul gewig in goud werd.

Woensdag is dorpdag

2009-11-04T20:07:00.000+05:30

Dinsdag is strykdag

2009-11-03T20:22:00.000+05:30

Maandag is wasdag

2009-11-02T20:13:00.007+05:30

Halloween

2009-10-30T17:50:00.000+05:30

Verlede jaar het ons 'n oordosis Halloween gehad, vanjaar het ek laag gele en Inge het net by haar skool getrick en treat. Dalk sal ek maar verlief moet neem met Halloween, maar eintlik hou ek nie baie van die idee nie. Dinsdagaand voor bed tyd het Inge baie bekommerd vertel van die 'wicked demon' wat Halloween gaan kom om haar te 'trick'.......

UN Dag - Proudly South African

2009-10-29T21:09:00.003+05:30

In Inge se eie woorde was dit vandag haar belangrikste dag nog by die skool. Die skool het vandag UN Dag gevier en Inge is gekies om in die vlag parade te help om die SA vlag in te dra (ja, vanoggend het ek ontdek daar is vanjaar nog 'n SA kind in die skool - wel met 'n Deense pa) en om in die skoolkoor te sing. Vir 2 weke het hulle baie hard geoefen aan "We are the World" en by die huis het sy kliphard saam met Michael Jackson op youtube geoefen, sodat selfs Jean later begin saam sing het (die video hier onder is van hul laaste oefening). Vanoggend was sy so gefokus op wat voorle, dat daar nie baie glimlaggies was vir die kamera nie.

Die vlag seremonie was van Olimpiese formaat en selfs ek, wat nog nooit 'n baie patriotiese mens was nie, het gesukkel om die trane te keer - 35 lande in totaal is verteenwoordig. Die hele skool se kinders was almal aangetrek in hulle nasionale klere of kleure. Inge se rokkie was my poging tot Afrika klere !!

Na die vlag seremonie, toesprake en liedjies het die ma's begin om die middagete tafels te dek vir die hele skool met kos van oor die wereld. Daar was kimbop en japche van Korea, pannekoeke van Frankryk, Sweedse frikkadelle, Duitse brood en pasta van Italie. Die Australiers het rolly pollys gemaak die Amerikaners koekies en brownies, phad thai noedels van Thailand, sushi van Japan, natuurlik rys geregte van Indie en nog hope ander kos. Ek het geskrik met die hoor dat elke land happies moes maak vir 1000 mense (kinders en onderwysers) en besluit om maar vir die Britte te help shortbread bak.

Thailand

2009-10-26T13:58:00.000+05:30

Thailand - wat 'n great plek ! Dis skoon, die mense is vriendelik, die kos is heerlik en die beste van alles, selfs op die klein eiland Samui is daar 'n Boots en 'n Tesco !!! Meermale het ek by myself gewonder, hoekom is die land so skoon en selfs luuks in vergelyking met Chennai en waarom het Japie se maatskappy nie 'n kantoor in Bangkok nie ? Chennai, met sy 7 miljoen mense en nie een groot supermark nie..... ek verstaan nie.

Wel, ons het lekker vakansie gehou, eers 2 nagte in Bangkok en daarna 6 dae op Koh Samui. In Bangkok het ons in die pragtige Shanghai Mansion in China Town gebly, ons het die stad verken van die rivierbote af, inkopies gedoen, 'n Budhiste tempel besoek en in die markte rondgeloop. Bangkok was egter nie vir die kinders nie, Koh Samui was wel. Koh Samui is 'n pragtige eiland en omdat ons daar aan die begin van die monsoon tyd was, het die eiland ook redelik min toeriste gehad. Op die eiland het ons hoofsaaklik geswem, geeet en geslaap. Ons het wel een dag 'n Jeep gehuur en om die eiland gery, omtrent 100km. Natuurlik was dit die eerste keer in 'n lang tyd dat Japie bestuur het en hy het so begeesterd geraak dat hy selfs off road gegaan het op soek na 'n waterval..... totdat sy mede passesiers te veel begin kla het. Laatmiddag en die aande was my gunsteling tye. Sommer lekker om langs die see te stap terwyl al die restaurante hul tafelstjies uitdra op die strand sodat ons met voete in die sand kon sit en eet, terwyl daar nou en dan 'n papier lamp in die lug opgaan.

Tog was daar die vakansie nie net vrede in die paradys nie. Ek kan nie my vinger heeltemal daarop sit nie, miskien is dit die trek wat voorle, miskien is dit omdat Japie vir die hele November weg gaan wees of miskien begin die kinders se wille net sterker word, maar in die paar dae was daar ook heelwat onmin in ons gesin. As ek en Japie wil see toe gaan, wil die kinders swembad toe, as een wil slaap, wil die ander TV kyk, as een wil Thai eet, wil die ander McDonalds (ook iets was ons nie in Chennai kry nie) en altwee wil gelyk op die DS speel en by die vliegtuig se venster sit. Ja, miskien maar net 'n geval van 2 bedorwe brokkies, 'n oorwerkte pa en gestresde ma wat rebelleer teen weer oppak. Steeds ons het gerus, Japie se arm is beter en ons is reg vir die laaste 2 maande in Indie.

Happy Diwali

2009-10-16T21:27:00.002+05:30

Hier buite klink dit soos 'n oorlog - crackers, donderbuise, vuurwerke - Diwali !!!

Japie het weer flink diens gehad by Apollo hospitaal, sy arm is beter, skool vakansie het begin, so Thailand hier kom ons !

Apollo II

2009-10-15T20:29:00.002+05:30

Ek is seker Japie sou vanaand graag weer wou blog, maar hy le uit soos 'n kers op die bed met sy elmboog in die lug. Sy elmboog het hom al hoe meer begin pla en hy is vanoggend hospitaal toe om die vloeistof op die elmboog te laat dreineer. Hoofsaaklik dink ek sou hy al sy goeie woorde oor die Apollo hospitaal se flink diens wou terugtrek !!

In elk geval, om die volle storie te vertel moet ek by Dinsdag middag begin. Die eerste ding wat Inge my gevra het toe ek haar by die skool gaan haal, is of pappa haar Donderdag en Vrydag oggend kan skool toe neem. Ons een-motor-familie se gewone oggend roetine is dat Kotti so 7.15 vir Japie werk toe neem, dan kom haal hy my en die kinders, Inge word 8.30 afgelaai by die skool, dan Jean en laaste ek by die gym (wel soms....) waarna dit tyd is vir Kotti se breakfast. Op my vraag hoe dan so, antwoord Inge, met 'n briefie as bewys, dat sy gekies is om in 'n koor 'n liedjie op UN Day (na die Diwali vakansie) te sing en sy moet die 2 oggende, 8.00 by die skool wees om te oefen en sy weet ek staan moeilik op in die oggende, so dit sal beter wees as pappa haar kan neem ! Soos die Englese se - bless her little cotton socks !! Ongelukkig het pappa klaar sy afspraak vir die operasie gehad vir 8.30 en het ek en Jean haar vanoggend skool toe geneem en Japie is met die aoutorickshwa hospitaal toe - blykbaar die goeie deel van sy dag.

By die hospitaal gekom het hy gewag, gesit, vorms ingevul, gewag, gele, betalings gedoen, gewag en gewag. Intussen het ek gereel dat die kar 11.00 by die hospitaal is om hom op te laai, want volgens die spesialis sou die prosedure oor en verby wees in 3 ure. 11.00 het gekom en gegaan, 14.00 het ek 'n oproep van die hospitaal gekry om te se hy sal eers na 16.00 ontslaan word. Nou na 16.00 beteken eintlik bloot nie voor 16.00 nie, dit kan ook beteken 8.00 die volgende oggend. Kotti het maar teruggekom, ons het die kinders by die skool gaan haal en vanaand net na 18.00 het Japie vaal en bleek, met sy arm in 'n sling, by die huis ingestap.

Japie se hy het toe die dokter uiteindelik opdaag het, dalk te veel vrae gevra, want die narkotiseer was veronderstel om net sy arm te verdoof, maar hy vermoed hulle het hom sommer ingespuit om te slaap. Hy het tydens die operasie aan die slaap geraak en met die wakker word uitgevind dat hulle nie die vloeistof dreineer het nie, maar sommer die sakkie met vloeistof uitgesny het !!

Einde niet - more gaan hy eers tandarts toe vir 'n nuwe tand en dan terug hospitaal toe, sodat hulle 'n waterdigte verband om die arm kan sit...... ons plan is om more aand Thailand toe te vlieg vir die Diwali vakansie. Skielik is ek egter nie meer so seker of dit 'n goeie idee is nie.

Vlermuise

2009-10-13T19:32:00.000+05:30

Die outjies het hulle tuisgemaak in 'n boom langs Inge se klas. Sy was baie opgewonde en gaan kyk elke dag om te sien of hulle nog daar is. Wel, Halloween is oppad........

Vrugte vlermuise is eintlik baie algemeen hier in Chennai en ons sien gereeld sommer groottes in die aandskemer vlieg.

Village swing

2009-10-07T12:12:00.000+05:30

Met ons onlangse vakansie, het ons deur 'n paar dorpies gery met die 'village swings'. Elke keer 'n pragtige prentjie. Dit het my bietjie laat dink aan die goeie ou dae - die dae toe kinders saam groot geword het in 'n gemeenskap en almal saam verantwoordelik was vir die kinders. 'n Rukkie terug het Japie vir my 'n UK koerant artikel gegee om te lees oor hoe die samelewing al meer terugdeins om betrokke te raak by ander mense se kinders. By Inge se skool is daar die jaar 'n pragtige groot nuwe klimraam, met monkey bars, glyplank en baie klim plek. Natuurlik moet die skool sekere health en safety reels he vir die klimraam en het alle ouers gevra om voor en na skool ure saam verantwoordelikheid te neem en kinders wat te wild speel en nie by sekere reels hou nie, aan te praat. Baie ouers voel egter glad nie gemaklik hiermee nie en voel dis nie hulle plek om vir ander kinders op die klimraam te se - net een op 'n slag, moenie op die monkey bars klim/sit nie....... Ja, kulture verskil, maar wat 'n komplekse wereld bly ons nie in nie.

Eastern Himalayas

2009-10-05T14:09:00.003+05:30

Niks kom darem by 'n lekker vakansie nie. Met net bietjie meer as 2 maande oor in Indie, het ons besluit om vir 'n week na Darjeeling en Sikkim aan die hange van die Himalayas te gaan. Darjeeling, in die Indiese staat West Bengal, is bekend vir groen tee plantasies, Toy train en ou Britse sjarme. Sikkim was vroeer 'n onafhanklike Budhistiese koningkryk, maar is sedert 1975 een van Indie se state, gelee tussen Nepal, Tibet (China) en Bhutan. Sikkim het 'n indrukwekkende natuurskoon - berge (3e hoogste piek in wereld, Kanchenjunga, 8586m), diep valleie (party slegs 300m bo seespieel) en pragtige Budhiste kloosters op die berg toppe. Ons het in 4 verskillende dorpe oorgebly - Kalimpong, Gangtok, Pelling en Darjeeling. Om by die dorpe uit te kom was geen maklike uitstappie nie. Ons moes letterlik oor 2 of 3 berge en diep dale ry om elke keer by die volgende dorp te kom, op enkel paadjies vol gate, water en styl hellings. Gelukkig het ons dit teen 'n stadige tempo gedoen - selde vinniger as 40km/hr en ons het geen karsiek ongevalle gehad nie! In al die dorpe het ons oorgebly in pragtige heritage hotelle. Elke keer is ons ontvang met soetwyn en tee in silwer teepotte, net die regte ding om my te laat ontspan na so 'n rowwe rit.

Die Budhiste kloosters wat ons besoek het was vir my 'n unieke ervaring. Gebedsvlae, gebedswiele, klokke en monikke met hul geel en maroen uitrustings. Die enigste reen van ons vakansie, het in 'n donderstorm uitgebreek terwyl ons Rumtek Monastry besoek het. 'n Besonderse mistieke gevoel, terwyl ons binne in hul hoof saal onder die wakende oog van 'n grootte Budha rondstap.

Mt Kanchenjunga was voorwaar 'n hoogtepunt. Elke oggend vroeg kon ons die pragtige berg bewonder wat dan later deur die dag met wolke bedek is. Soos ons van een dorp na die ander gereis het, het ons elke keer 'n bietjie nader aan die berg gekom. By Darjeeling het ons die groot toeriste uitstappie na Tiger Hill, 4am in die oggend, meegemaak om die son te sien opkom oor Mt K. Natuurlik is dit Indie, so dit was 'n opgewonde, raserige, kleurvolle affere. Ons en 2000 (nie tikfout) ander het in ons warm baadjies en musse saamgedrom en die son se eerste strale met 'n groot gejuig verwelkom. Dit was 'n pragtige oggend en ons kon selfs Mt Everest in die verte sien.

Jean se hoogtepunt was ongetwyfeld die rit op die Toy train. 'n Dag voor die rit het ons vir Jean daarvan vertel. Dit was 'n dag te vroeg. Toe die groot oomblik aanbreek, was hy so opgewonde dat hy glad nie wou staan vir 'n foto by die lokomotief nie en wou net dadelik in die wa klim, reg vir die rit ! Die klein stoomlokomotief en treinspoor is in 1891 voltooi om die Britte in die somer na die lekker koel Darjeeling te vervoer en is vandag 'n UNESCO world heritage site.

Inge was net so in vervoering deur die berge en het met haar 2e weggooi kamera baie entoesiasties foto's geneem ! Sy het ook die vakansie leer skaak speel, 'n saak wat sy baie ernstig benader het en gespeel het om elke keer te wen.

Ook vir Japie was dit 'n besonderse vakansie, siende dat sy jare lange droom van vakansie in Bhutan ampertjies waar geword het. Kalimpong, ons eerste oornagplek, was vroeer deel van Bhutan, so ten minste het hy nou al in ''ou'' Bhutan vakansie gehou !

2009-09-26T00:02:00.003+05:30

Ek sien nou net ek word alweer verdink van piep. (Met Amudha siek, is my saans-terug-by-die-huisie-lysie 'n rapsie langer as gewoonlik... die dat ek hierdie tyd van die nag emails lees.) So vir die rekord...

Maar voor ek daarmee begin, eers dit :

Travel is fatal to prejudice, bigotry, and narrow-mindedness,
and many of our people need it sorely on these accounts.
Broad, wholesome, charitable views of men and things cannot be acquired
by vegetating in one little corner of the earth all one's lifetime.
~Mark Twain

Ek wil nou nie voorgee dat ek "charitable views of men and things" het nie, maar die "fatal to prejudice..." deel is vir verseker waar vir my. Ek het gister weer so 'n ervaring gehad.

Vir die kinders se kwale was dit nog nie nodig om in Indie hospitaal toe te gaan nie. Egter heelwat stories daaroor gehoor en met wat ek elke dag om my sien, was ek goed bevooroordeel toe ek gisteraand 19:00 na 'n hospitaal se A&E is. (Bv. baie van die mediese versekeringsprodukte wat hier in Indie verkoop word, dek net die koste van 'n "non-AC" kamer. Vir 'n plek waar dit net snags koeler as 30 is, met 'n onbeskofte humiditeit daarby, klink dit nie vir my na 'n plek om te probeer gesond word nie.)

Ek moes egter 'n bietjie meer nagedink het oor Hobbes se advies aan Calvin : "Our fears always outnumber our dangers".

Jy kan seker se dit was 'n privaat hospitaal. En dat dit 'n hospitaal in Chennai is (blykbaar die beste hospitale in Indie - "medical tourism" is 'n groot ding hier in Chennai). Maar dan het ek al heelwat ander private mpye in Chennai gesien wat dink hulle doen dinge wereldklas...

Die hospitaal (Apollo) was baie groot (ek skat so Tygerberg se klas). En verskaf dienste vir amper die hele spektrum van die samelewing (soos SA is die staatshospitale hier maar beperk).
Daar was BAIE mense (soos in die "sea of humanity" : hier bly mos meer as 'n biljoen mense in Indie - soms voel dit asof die meeste daarvan hier in Chennai bly). Siende dat ek nog nooit tevore daar was nie en dit effens moeilik is om aanwysings te vra met die strome mense om jou heen, eindig ek direk in die ongevalle afdeling. Hier is nou nie eintlik mes-steek en skietwonde in ons deel van Indie nie (so daar was geen bloed te siene nie), maar al die steun, kreun & huil laat 'n mens sommer baie dankbaar voel oor jou seeninge !

Soos meeste plekke hier, is daar baie werknemers : elkeen met 'n baie spesifieke takie. In hierdie hospitaal se geval vermoed hulle verskaf werk vir 'n hele voorstad. Nietemin is ek geweldig vinnig geprosesseer en in minder as 30 minute het 'n nurse en 3 verskillende GPs na my omgesien. Hulle het nie geweet wat met my verkeerd was nie, maar het vir my net daar & dan - terwyl ek op die bed le en hul brosjure lees - 'n afspraak vir die volgende oggend gemaak. Ongehoord effektief vir hier!! En die hele oefening het my niks gekos nie !

Al negatiewe was dat al 4 van hulle se personeelkaarte (wat om hulle nek hang) die vorige dag verval het. Maar 3 het egter dieselfde verduideliking gehad. (Die 4de een - 'n vroue dokter - het nie na die soort tannie gelyk wat hierdie soort vrae sal waardeer nie.) Dan was daar ook die nurse wat my mediese geskiedenis moes neem. Die vraag oor "do you use alcohol" het my egter onkant gevang. Dis mos 'n droee staat die. So ek moes geweet het dat my antwoord van "2 units per week" net probleme gaan bring. Hy het toe 'n spesiale vraelys vir sulke gevalle. Soos "what do you drink" en "for how many years have you been drinking". Die beste was egter "when and where do you drink" ?! Hy't seker gedink hy't 'n skelmdrinker geidentifiseer en dat die eierknop op my elmboog daar is omdat ek in my dronkenskap iewers in 'n sloot geval het...

Vanoggend, het die hospitaal se fasiliteite, diens en effektiwiteit my net meer verbaas. Die spesialis het n nood operasie gehad en was nie beskikbaar toe ek op die aangewese tyd weer by die hospitaal se ontvangs opdaag nie. Gewoonlik in Indie, sal hulle net se dat ek 5 minute moet wag (sonder 'n verklaring hoekom die man laat is nie). Maar vanoggend verduidelik hulle die hele saak en bespreek met my wat gaan die beste werk. Ek's terug werk toe (so 10 min se ry met een van die 3-wiel motorfietse) en hulle het my later gebel toe die ou weer beskikbaar was. Binne 'n uur was ek gediagnoseer, geregistreer & dokumenteer, bloedtoetse geneem en terug by die werk. Alles vir minder as R190 (en dit teen die premium tarief sodat ek nie 'n rye hoef te staan nie)!

Siende dat ek die afgelope tyd baie negatiewe dinge oor Indie - spesifiek die manier hoe baie dinge hier gedoen word - te se het, ag ek hierdie ervaring 2de na om die Taj Mahal te sien!

Tot later.

NS Die spesialis is van mening dat ek "bursitis of the elbow", maar het my verseker ek sal eendag as gevolg van iets anders sterf.

Siekte in die huis

2009-09-25T21:30:00.006+05:30

Tot dusver het ek nog min vertel van Amudha - ons hulp in die huis. Sy maak skoon, was, stryk, kook, pak reg, help met inkopies, pas kinders op en werk die sake van enige handyman wat iets in die huis kom regmaak. Anders as met van ons vorige bestuurders, is sy 'n staatmaker en maak my lewe in Chennai van die begin af soveel makliker. Presies hoeveel makliker, het ek opnuut die afgelope 2 weke besef. Verlede week was sy 2 dae sleg siek met koors en verlede Vrydag het ek voorgestel dat sy haar gaan toets vir malaria. Saterdag het die uitslag gekom - typhoid. Van wat ek op die internet lees, kan dit 'n maand of langer wees voor sy weer heeltemal gesond is en, net so belangrik, nie meer aansteeklik nie!

Ons is almal reeds in die UK ingeent teen typhoid, maar siende dat dit net 75% effektief is, het ek besluit om bietjie op te skerp op ons higiene, veral in die kombuis. In elk geval, met al my na lees van siektes hier in Indie, is dit omtrent 'n wonderwerk dat ons nog almal gesond is (Japie was wel vandag dokter toe met 'n onverklaarbare opgeswelde elmboog of moontlik piep). Elke wasbak het nou behalwe seep ook sanitizer.

Ek sal ook nog vir 'n ruk voltyds op kosmaak duty wees. Die kombuis is egter nie my gunsteling plek nie. Dis 'n sauna. Indie het die nare gewoonte om die kombuis aan die agterkant van die huis, sonder AC te bou. So met 'n stoof en 'n oond wat aan is, raak die plek goed warm en die week het ons net gekookte kos geeet. Niks van vars slaai vol wurmpies en wie weet wat als nie - tans twyfel ek of selfs 'n bottel miltons dit kan skoon kry. 'n Ander snaakse ding in 'n standaard Indie kombuis is dat daar nie warm water is nie. Skottelgoed word gewas onder 'n koue lopende kraan, met die opwasmiddel in 'n bakkie langsaan waarin jy die sponsie af en toe doop. Die week het ek egter besluit om water te kook en op my gewone manier skottelgoed te was, maar gou het ek besef hoekom dit hier nie so gedoen word nie. Om met jou hande in warm water, in 'n reeds warm kombuis te staan is hel. Dan is die kombuis ook die enigste plek in die huis wat 'n plug het wat die strykyster nie trip nie. Dus nog 'n paar ekstra ure in die warm kombuis. Wel, vanaand blink die huis, more gaan ek op vakansie en hopelik is Amudha se toetse oor 'n week negatief en sy weer op haar pos !

Spot the difference

2009-09-09T20:36:00.002+05:30

Rahul Gandhi - dis nou al 'n rukkie dat ek iets oor die man wil vertel en siende dat hy vandag op 'n amptelike besoek in Chennai was, is dit die gepaste geleentheid. Rahul Gandhi of Rahul Ji ('n vorm van respek en affection) soos baie van die plakkate in die stad na hom verwys, is iemand om van notisie te neem. Baie voorspel dat hy 'n toekomstige Eerste Minister van Indie is. Met 'n familie soos syne kan dit ook nie anders nie. Sy pa Ranjiv Gandhi, was 'n vorige Eerste Minister en sy Italiaans gebore ma, Sonia Gandhi, is tans die president van die regerende party (sy verkies egter om die administrasie van die land aan Manmohan Singh oor te laat). Sy ouma was Eerste Minister Indira Gandhi en sy oupa grootjie, Jawaharlal Nehru, die eerste Eerste Minister van Indie. Ja, Indie is 'n demokrasie, wel een met 'n baie invloedryke familie (egter nie familie van Mahatma Gandhi nie)! Ook is hulle 'n baie geliefde familie en die man op die straat verwys na Rahul Gandhi as 'n goeie man. Op 39, ook 'n heel aantreklike man. So gepraat van aantreklike mans, dit bring my by my eintlike storie. So 'n tyd gelede was Japie by 'n groot tradisionele familie geleentheid van een van sy kollegas. Vir die geleentheid het hy sy wit kurta, khaki broek en chappals (insteek sandale) aangehad. Met die instap by die vertrek, kom hy agter dat almal al fluisterend na hom kyk. Siende dat hy die enigste westerling tussen 'n komp Indiers was, het hy dit maar daaraan toegeskryf. Later het hy egter uitgevind dat die fluistering eintlik 'n bespiegeling was of dit Rahul Gandhi is of nie wat die vertrek binne gestap het ! Besluit maar self.......... (en vir die wat Japie lanklaas gesien het - hy is die een met die bietjie grys om die slape).

Bekendes

2009-09-02T19:50:00.000+05:30

Ek hou nou maar eenmaal van die bekende. Om nuwe plekke te gaan verken is altyd lekker en interessant, maar vir my is die lekkerste om terug te gaan na bekende plekke. As ek by my pa en ma in Stellenbosch kuier, is dit heerlik om deur my grootword huis te vroetel, na die hangbrug te stap en die bekende paaie te ry, net om seker te maak alles is nog daar ! Montagu is my ander hartsplek. Terug in Engeland, maak ek seker dat daar tyd is om te gaan kyk of die donkies nog in Westcott is, cream tea in Shere se Lucky Duck te drink en dat Big Ben nog staan.

As ons na 'n nuwe plek trek, vat ek al my goed saam (tot Japie se frustrasie). So het die rotang wasgoedmandjie wat ons in Zimbabwe vir R5 gekoop het eers in die bakkie afgery Kaap toe, 'n jaar later op die skip na Engeland gereis en 5.5 jaar later Indie toe gevaar (via Malaysia). Oor 4 maande sal dit weer opgepak word. Finansieel maak dit sekerlik geen sin nie, maar die wasgoedmandjie en ek het 'n storie. EN ek lees in die boeke dat bekende dinge help kinders makliker aanpas in 'n nuwe plek !!

Na amper 18 maande is Chennai ook 'n bekende. Die eerste jaar kon ek selde my voet by die deur uit sit, sonder om verstom te staan voor iets nuut. Nou geniet ek dit om al die feeste en rituele vir 'n 2de keer mee te maak. So 2 weke terug was dit weer Independence Day. Verlede Saterdag was dit die skool se ''Welcome back picnic''. Soos verlede jaar met hotdogs, hamburgers, roomys en lekker kuier onder die shamianas. Sondag was dit weer die groot fees waartydens al die Ganesha beeldjies in die see gegooi is en vandag is dit die Onam fees van Kerala. Al die goeie ou bekendes. Minder welkome bekendes is egter die muskiete en klankie in die lug wat die reens bring, maar met my muskiet raket en incense is ek reg vir hulle!

Party by Mr JP Blignaut & Elmarie

2009-08-31T19:55:00.001+05:30

Gistermiddag was dit partytjie tyd ! Inge wou baie graag al die maatjies in die klas nooi, ons het nog 'n paar vriende met klein kindertjies genooi en die uiteinde was 'n heerlik Sondagmiddag saam met ou en nuwe vriende. Natuurlik het ons nie so baie plek by die huis nie en het ons 'n plek gehuur met kos, bouncy castle en baie plek vir rondhardloop. Die kinders het gespring, hulle gesigte is geverf, gesigmaskers gemaak, skoenlappers versier, musical flowers/chairs gespeel en lekker koek geeet. Ja, sommer baie aktiwiteite, maar ek was bekommerd dat dit gaan reen en siende dat dit hoofsaaklik 'n buitelug venue is, was ek gereed om 18 kinders selfs in 'n klein vertrekkie besig te hou ! Kotti was verantwoordelik om vir die ander bestuurders aanwysings te gee om by die plek te kom as hulle bel. Sy oplossing was om die plakkaat oor die straatnaambordjie te plak !

6 jaar oud !

2009-08-27T14:53:00.000+05:30

Dit het soos 'n ewigheid gevoel vir Inge, maar vandag is sy 6 !! Al verjaar sy eerste in die skooljaar, is Inge die jongste in haar klas (het my 'n lang ruk gevat om te verstaan van skooljare en afsnydatums), so deur die hele Kindergarten jaar het die een maatjie na die ander 6 geword. Vandag was die Inge se beurt. Hier is 'n paar foto's van die dag. Sy was baie beindruk met haar kamera (dink nie die ''weggooi'' deel het al ingesink nie) en Ant World geskenke. Sy was vroeg oggend reeds aangetrek, met haar 'birthday girl' badge - reg vir skool. Inge het 'n skoenlapper koek bestel om vir haar maatjies te vat. Siende dat dit vanjaar net vir haar klas was en nie vir die hele jaargroep soos verlede jaar nie, het ek self gebak. Die hele klas was in verwondering oor die pragtige skoenlapper! Wat 'n treat om vir sulke waarderende kindertjies te bak.

Pondicherry

2009-08-24T13:06:00.018+05:30

Dit is naweke soos die wat ons tyd in Indie ekstra kleurvol maak. Ons is weer Pondicherry toe. Soos die vorige keer het ek en Japie meermale gese, wat 'n great plek die Pondicherry, ons moet meer kom....... dis net, om daar te kom is 'n storie !!

Die rit na Pondy
Daar word baie gese oor die verkeer in Indie. Alles is waar. Dis hoekom ons 'n bestuurder het en nog nie die langpad per kar deur Indie aangedurf het nie. In die stad vloei die verkeer gewoonlik stadig, so die ergste wat met 'n kar kan gebeur is 'n ligte stampie of ons wat 'n motorfietsryer stamp met die karspieeltjie. As dit gebeur gooi beide bestuurders een hand in die lug, wobble hul koppe, maak tsk geluide en ry dan weer verder. Buite die stad verander dinge drasties. Ons jaag. Wel selde vinniger as 80 km/h, maar gewoonlik aan die verkeerde kant van die pad. As ons die slag wel aan ons kant van die pad ry, is dit omdat daar 'n bus van vooraf aan ons kant van die pad aankom besig om 'n ander verby te steek. Almal druk dan natuurlik toeter, flits ligte en swenk weg op die laaste oomblik. In daglig is dit erg genoeg, maar ons het besluit om ons naweek maksimaal te gebruik en Vrydag 6pm uit Chennai vertrek. Die grootste deel van ons rit was dus in die donker en ja, al die voertuie het ligte, dis die mense, koeie en honde langs die pad wat die ekstra pret verskaf. Op een stadium terwyl ons en 'n bus opmekaar afgejaag het, het 'n koei doodrustig tussen ons ingestap. Beide voertuie het vinnig rem getrap ! Wat Vrydagaand se rit verder bemoeilik het, is dat daar 'n pelgrimstog op dieselfde pad onderweg was. Ons is steeds nie seker wie die pelgrims was nie, maar volgens Kotti is hulle Christene. Wel, almal het oranje aangehad en van Chennai na Pondy gestap (144km) ! Die stappery word hoofsaaklik in die nag gedoen, meestal met die rug na die verkeer (dis nie 'n voorvereiste nie, bloot soos meeste mense in Indie langs die pad stap) en deur die dag rus en slaap hulle dan op enige plek langs die pad. Sondag oppad terug het ons steeds aankomende pelgrims gekry. Gelukkig het ons baie voorspoedig gery en was Vrydag aand 8.30pm by ons bestemming - Dune Eco Beach Village !

The Dune
Die plek is 'n regte kinderparadys. 'n Dorpie in die kleine oor 38ha, waar mens moet fiets ry waar jy wil wees. Van ons Kerala huis, met sy pragtige privaat tuintjie, na die swembad, na die restaurant, na die kameel en koeie, na die speel area en as ons Pondy toe wil gaan, tot by die kar. Saam met die verblyf het ek en Japie albei fietse gekry, ons het die kinders s'n saamgeneem en vir die eerste keer het ons 4 saam fietsgery ! Op die laaste rit het Jean sy kniee nerf af geval, maar vandag is hy baie trots op sy wonde. Inge het wel groot geskrik toe ek se die val is nie so erg nie, hulle twee gaan nog baie stukkende kniee he ! Al die huise by The Dune is gebou in verskillende style en hier en daar lyk dit of die argitiek absoluut vrye teuels gehad het. Die Lost styl 'deur na die see' het die koek gevat !

Pondicherry
Laat oggend, terwyl dit te warm geraak het vir fietsry en swem, het ons in meubelwinkels gaan rondloop, die tempel olifant gaan groet en weer by ons gunsteling restaurant gaan eet - middag en aandete ! Behalwe vir Franse kos, bree strate en Ashrams is Pondy baie bekend vir meubelwinkels wat spesialiseer in ou meubels restoureer. Japie is nou al vir 'n rukkie op soek na 'n roll top lessenaar en ek sommer vir iets mooi. Ons het 'n pragtige tafeltjie, marriage box en koper pot gekoop, maar die lessenaars wat ons gesien het was ongelukkig of te breed, te laag of te kort. Japie het wel 'n Duitser in Auroville gekry wat heel waarskynlik sy lessenaar gaan maak.

Links - 'n groter en nog gehawende weergawe van ons tafel. As ek plek gehad het vir 'n deur, sou dit dalk die een gewees het !

Die rit terug het al ons verwagtinge oortref - in minder as 2 ure was ons terug in Chennai. Wie weet, dalk het ons oor 'n paar maande weer die moed om die pad Pondy toe aan te durf !

Fietsie ry

2009-08-20T11:39:00.008+05:30

Met ons vakansie in SA het Inge vir die eerste keer op 'n fietsie sonder kantwieletjies gery, met die komplimente aan haar oupa en ouma in Worcester. 'n Groot oomblik. Die eerste Saterdag terug by die huis, het sy gevra Japie moet haar eie fiets se wieletjies afhaal en met die nuwe selfvertroue het sy dadelik lekker gery.

'n Tyd terug het Japie gese, sodra Inge kan ry sonder die wieletjies, kan sy 'n nuwe fiets kry en Jean haar oue. Eintlik is die oue al lank gelede gekoop met Jean in gedagte - 'n blou en rooie. Japie het, soos hy alle aankope doen, deeglik navorsing gedoen op die internet en besluit dat dit 'n Hero fiets sal wees. Indie se beste en sowaar die begin van een van ons aangenaamste Indie aankope ervarings. Japie het Inge saamgevat na die winkel, hulle het besluit op die grootte en Inge het vir haar 'n pragtige pienke uitgekies ! Hulle het op die sypaadjie gaan sit, tussen die koeie, mense en tempelgeluide en gekyk hoe haar nuwe fiets aanmekaar gesit word. Klokkie, mandjie, spesiale saal, alles vir 'n dogtertjie hart. Terwyl die fietsie aanmekaar gesit is, is Jean s'n gediens by dieselfde winkel. Wiele is afgehaal en bekyk vir gaatjies, olie gegee, blinkgevryf en die fietsie het 'n nuwe toeter gekry, kompleet soos die auto's se toeter. Twee baie gelukkige kinders ! Deesdae is daar geen keer nie, elke ledige oomblik beveel superblits Jean - fietsie ry !

Varkgriep paniek

2009-08-17T10:58:00.003+05:30

So 2 weke terug is Indie se eerste varkgriep sterfte bevestig. Van die dag hou die nuus en koerante ons elke dag op hoogte van nuwe siekte gevalle, watter staat die meeste gevalle het en wat om te doen as jy dit dalk het. Groot paniek. Skole is gesluit, party mense dra gesigmaskers en ander met net 'n ligte hoesie staan in lang toue om getoets te word by staatshospitale (aanvanklik die enigste plek waar mens kon gaan vir 'n toets). Binne 'n week het Tamil Nadu geen toetsstelle oorgehad nie. Tans staan die sterftesyfer op 27. Ek het self deesdae 'n hoes, so voel nie heeltemal ongeerg nie. My grootste vrees is dalk nie varkgriep nie, maar die voorgeskrewe kwarentyn in 'n Indiese staatshospitaal vir almal wat varkgriep het.

Vandag was daar egter 'n nuwe voorblad berig, miskien om dinge bietjie in perspektief te stel. Volgens statistieke wat die WHO bekend gemaak het, is Indie die land met die hoogste pad stertesyfer - 13 mense per uur. Die grootste oorsake is spoed, drink en bestuur en lae gebruik van motorfietshelmets. Met die statistiek in my agterkop is dit dus vir my tog opvallend ironies om motorfietsryers, kinders ingesluit, met maskers te sien ry, maar sonder 'n helmet. Dalk 'n geval van die nuwe, onbekende gevaar hou meer vrees in as die ou, bekende gevaar. Better the devil you know......

Back to school

2009-08-15T10:44:00.000+05:30

On Monday it was back to school for Inge. Two months holiday is a very long time, so she was a little bit anxious about returning, but once there, meeting her teacher and old and new friends she was very happy to be back. With the building work completed, the elementary school has a very nice feel - separate from the "big kids'', with its own drop off, reception, cafeteria and a wonderful new climbing frame on the playground. I missed out on the first day of the new school year photo, so this one is the end of the week - still looking happy !

Weer begin

2009-08-14T20:54:00.002+05:30

Waar om te begin ? Meer as 'n maand het ek nie geblog nie, baie stories en foto's het agterwee gebly, so waar om weer te begin ? My plan met die blog is, om dit aan die einde van Indie uit te print en oor 10 jaar, wanneer ons terugkom vir vakansie na Indie, vir die kinders te gee om te lees, sodat hulle ook hierdie avontuur kan onthou. Vir volledigheidshalwe, sal ek dus bietjie moet terug gaan in die maand.

Aanvanklik was die rede vir nie blog nie, 'n lekker 2 weke van vakansie vir my en die kinders in Engeland. Vir Inge en Jean is elke kuier saam met Anja en Antony 'n absolute hoogtepunt. Hulle het die huis binne omgekeer, 'n teepartytjie gehou, buite gespeel (helfte van die tyd by die bure) en gekamp in die tuin. Ons het vir ou vriende gaan kuier, SA gemeente toe gegaan, 'n 'hop on hop off' toer in London gedoen, piekniek langs Guildford se ''lock'' gehou en baie aarbeie geeet. Ons almal is ge-mii op die wii en ek het selfs die boxing pro Antony twee keer plat geslaan!! Dan was dit ook sommer 'n goeie tyd om almal se inentings op datum te kry. Twee weke sonder 'n pa is lank (veral vir my!), so dit was ook lekker om weer op die vliegtuig te klim terug na Japie.

Terug in Chennai was vir my egter 'n besonderse laagte punt. Eers het ek erge jetlag gehad. In die aande twaalfuur, was ek op my wakkerste ('n totaal vreemde ervaring vir my) en oggende kon ek nie opkom nie. Chennai was van vooraf vir my 'n kultuurskok en boonop is daar die wete dat oor 5 maande pak ons weer op. Die 2 maande se kuier by vriende wat ''gevestigde'' lewens het, het my laat verlang na 'n plek waar ons ook kan wortelskiet. Ons toekoms is nog onseker, maar tans lyk dit egter of ons vir die volgende paar jare steeds goeie vriende met Pickfords en co gaan wees.

Die lekker van terugwees in Chennai is om weer ons vriende hier te sien en te hoor van al hulle vakansie ervaringe. Verlede Donderdag het ek en Japie ook amptelik Britse burgers geword tydens 'n eed aflegging seremonie by die Britse konsulaat. Die Queen self kon nie daar wees nie, maar haar foto was groot uitgestal tussen die Union Jack en 'n bos rooi en wit blomme. Die seremonie is afgesluit met 'n soet, wit tee. Ongelukkig is my kamera beskou as 'n veiligheids risiko, so ek het geen foto van die groot oomblik nie. Die volgende stap was om aansoek te doen vir die Britse paspoorte. Die was 'n gewone vorm invul proses, met een besonderse versoek. Familie foto's van oor die jare ! Nou kyk, ek is steeds nie seker wat presies die rede daarvoor was nie, maar ek was in my element. Foto's is my passie, ek het duisende daarvan en ek het vir hulle 'n pak gestuur ! Foto's van ons saam met die Britse familie, foto's saam met die familie in SA, foto's van ons troue, die kinders se doop, ons voor al wat Britse landmerk is oor die jare, ons hier in Indie en sommer net ons. Nou moet ek se, ek het net foto's van die afgelope 10 jaar gestuur, so ek sal maar moet wag en hoor of ek ons baba foto's ook sal moet gaan uitkrap. In elk geval, dit was 'n heerlike oefening en ek het opnuut besef (gestaaf met al my duisende foto bewyse) dat ons het 'n goeie, baie geseende lewe het. Rondswerf vir nog 'n paar jaar is dus nie te slegte vooruitsig nie, ten minste sorg dit vir goeie foto's, baie stories en mooi inkopies.

SA holiday

2009-07-11T22:38:00.023+05:30

Last year I did not blog about our SA holiday, after all this blog is about our life in India. Arriving back from SA on Thursday, I discovered that literally all my friends that haven't left Chennai for good, are still somewhere on their home leave (school holiday is still on for another month). I now realised that home leave is such a big part of expat life, that I decided to share a few things about it. It is a weird thing - home leave. Going to your home country for a month or two. Visiting relatives, friends and being a tourist in your own country. Trying to rest, get a break from the host country, but also trying to do, see, experience as much as possible in the limited time. For me it means catching up with friends and family, going for walks around Stellenbosch, eating biltong, melktert, shopping at Woolies, reading a nice Afrikaans book and the past year's Saries, watching 7de Laan, taking the children on outings to special places, showing them the country and of course braai, braai and braai. During my time in SA, India was just a colourful memory, almost dreamlike, far, far away.

What struck me most this time round were the mountains. I spend my first 30 years (give or take !) under the Stellenbosch mountains. The past 7 years I lived a mountainless life. "I lift my eyes to the hills" - just not the same anymore. However, back in the Western Cape, so many beautiful mountains - Table, Stellenbosch, Simons, Paarl, Helderberg, Klein Drakenstein, Worcester, Kogmanskloof, Lange, De Doorns, Franschoek ! For this holiday we decided we need some peace and quiet and visited the Karoo National Park close to Beaufort West. I didn't expect to found mountains around there as well, but yes, there as well. The highlight was driving back through the Swartberg Pass to the ever popular Route 62. As always I took many photos, but they don't do justice - best to see it yourself.

Table Mountain, Cape Town (left) from Waterfront. Botmanskop, Stellenbosch (right).

Simonsberg, Stellenbosch (left) from Le Pommier and Table Mountain (right) from Strand.

Mountains around Montagu (left) and Stellenbosch Mountain (right).

Red Hills, Calitzdorp (left) and rock formations in Swartberg Pass (right).

Pieke (Twin Peaks), Stellenbosch from Lanzerac (left) and Worcester mountains (right).

Karoo hills

Weer in Chennai

2009-07-10T22:21:00.003+05:30

Dit het gevoel soos my langste reis ooit, 28 ure van Stellenbosch tot by ons huis in Chennai. Na 'n absolute heerlike 4 weke in SA is ons terug. Kan 'n nie-Indier ooit gewoond raak aan Indie ? Is dit ooit moontlik om hier aand te land sonder dat die plek jou asem wegslaan ? Na 18 maande van hier bly, is my antwoord steeds nee. Wanneer hou kultuurskok dan op ? Reeds waar ons wag om te ''board'' by hek 231 in Dubai tref dit my. As die oues, gestremdes en mense met klein kinders (ons) nader geroep word, storm almal. Om eerste op die vliegtuig te kom is reel 1 (behalwe as jy gelukkig is om besigheidsklas te vlieg), want almal het 1 klein tassie, nog 1 of 2 sakke en 3 duty free inkopie sakke wat iewers 'n plekkie bokant ons koppe moet kry. Ja, die reel is eintlik hier ook net 1 stuk handbagasie. Sodra ons sit in die vliegtuig, word die hele vliegtuig gespuit vir ?? (nie na SA, Dubai of Engeland word daar ooit gespuit nie). Sodra die vliegtuig land, spring almal op - lugwaardinne kan maar skreeu ''sit down'' van waar hulle nog vasgegespe sit, want reel 2 is, kry daai 5 sakke hand bagasie so gou moontlik. Chennai lughawe is moontlik die vuilste lughawe. Met die eerste tree af van die vliegtuig tref dit jou, die bedompigheid, die soet Indie reuk, die vuil, die uur wag vir bagasie terwyl almal stoei om heel voor te staan. Uit by die lughawe se deure is dit 'n see van mense, 'n lawaai van toeters en dan iets bekends, Kotti se vriendelike, laggende gesig met sweets in die hand vir Inge en Jean - Welcome back sir ! How was your holiday madame? Wat 'n plek.

Vakansie

2009-06-05T22:27:00.008+05:30

11.15 vanoggend en die somervakansie het aangebreek en daarmee saam die einde van Inge se laaste dag in Kindergarten! Die Spaanse ma's het almal 2 soene in die lug gegee, die Belgiers 3 soene, die Koreaanse en Japenese ma's het die hande saamgevat en 'n hele paar keer geknik, die Indiese ma's het genamaste, die Amerikaners het gedruk, die Franse het saam gesoen, die Britte, Duitsers en Australiers het ingeval met wat ook al en almal saam het trane afgevee. Terwyl die ma's gegroet het, het die kinders vir oulaas heerlik saam gespeel. Hulle groet was 'n eenvoudige - bye! Met die vraag of Inge dan nie hartseer is dat dit haar laaste dag saam met Shyna, Johann, Ashna, Ben, Janine is nie, was die antwoord - hulle gaan vir haar kom kuier in Engeland, sy by hulle in Amerika, Duitsland en Australie en sy gaan vir hulle email !!

Wel, na skool het ek en 'n paar ma's, maatjies en 'n koei, almal wat nie nou uit Chennai trek nie, by Ideal Beach die begin van die vakansie gaan vier. Na al die afskeide was dit 'n lekker verfrissende middag by die see.

Afskeid

2009-05-29T10:49:00.009+05:30

Nog net 'n week dan begin die 2 maande lange somer vakansie ! Dit is die lekker deel, maar eers moet ons afskeid neem van baie vriende. Ek het laas op universiteit so baie mense in so 'n kort tydjie ontmoet en omdat ons almal in dieselfde bootjie is, vorm vriendskappe vinnig. Vir 'n expat is alles egter net tydelik. Baie expats se kontrakte loop saam met die skooljaar, so aan die einde van 'n skooljaar is daar altyd 'n groot klomp wat Chennai verlaat. Vanjaar, as gevolg van die resessie, is daar egter soveel meer wat gaan. Die afgelope 2 weke was ek by 'n hele paar afskeidspartytjies. Natuurlik is dit heerlike sosiale geleenthede, party is uiteet, ander 'n potluck (die Amerikaanse naam vir bring iets en eet saam) of sommer net 'n koffie. Gister het die Elementary School hulle laaste Assembly gehad en vandag het Inge se klas vir die ouers konsert gehou en elkeen het 'n pragtige sertifikaat gekry. Tog, al die afskeide gaan gepaard met hartseer trane en dit raak emosioneel uitputtend !! Drie van die ma's in Inge se klas met wie ek goed bevriend geraak het, is reeds opgepak en reg om te vlieg - California, Michigan en Duitsland. Die lewe gaan egter aan en ons sien uit na die skool se 'Welcome back Picnic' saam met al die ou en nuwe vriende in Augustus.

Onder 'n video van 'n stukkie van 'n liedjie wat die kinders gesing het - 5 van Inge se klas van 16 gaan weg.

Jean se Indie

2009-05-26T21:26:00.000+05:30

Baie keer wonder ek wat Jean van Indie gaan onthou. Met ons trek na Chennai was hy 'n 2 jarige, dummy in die mond, baked bean etertjie (foto regs) wat soos ek die tasse ingepak het in Westcott, sy klere weer mooitjies uitgehaal en teruggepak het in die kaste. Een ietsie in elke kas van die huis !! Die eerste paar weke in Chennai het hy gesukkel met koors en hitte uitslag, maar dis alles lank reeds vergete. Inge noem haarself 'n dogtertjie van Engeland, Japie verlang na SA, ek weet nie waar ek wil wees nie, maar Jean, hy geniet sy Indie voluit. Dis sy plek, dis wat hy ken, hier gaan hy 4 word en ek hoop 'n bietjie onthou en vir die res is daar ons foto's. Wel, Jean se Indie is 'n heel ander plek as waarvan ek skryf hier op die blog - so hier is 'n paar foto's van wat hom laat glimlag.

Jean se oggende begin met pappietee. Pap en rooibos tee, maar vir hom is dit een ding, tee sonder pap en pap sonder tee werk nie, in elk geval nie vroeg in die oggend nie.

Op pad skool toe is daar baie dinge wat hom opgewonde maak. Koeie, straat honde, karre, treine, trosse piesangs, maar die baie busse bly sy gunsteling. Heelpad gesels ons oor busse, "Mamma, kyk 'n bus, look yellow bus, blue bus, green, nog 'n green" en as ons verby die blou bus met die tier ry, is hy uit sy vel. Jean se grootste wens is om in 'n bus te ry (die laaste ding waarvoor ek lus is in Chennai, so dit is op Japie se lysie!).

Jean is baie gelukkig in sy skooltjie en bring trots elke Vrydag, 'n leer met al sy kunswerke van die week, huistoe. Oppad terug van die skool ry ons altyd oor die Adyar brug met die twee leeu standbeelde. Jean kyk en lewer kommentaar daaroor elke keer as ons daar verby ry, so asof ons dit dan vir die eerste keer sien.

As dit kom by etenstyd is Jean goed vol fimies en vir meeste Indiese kos trek hy sy neus op. Vir 'n bord wit rys en chappati sal hy egter nooit nee se nie. Die rys word binne in die chappati gesit en opgerol soos 'n pannekoek. Gedoop in ketchup is dit blykbaar koningskos. Tot sy pa se frustrasie verkies hy om soos almal hier in Indie te eet - met sy hande !

Ons Jean is 'n bouer van formaat. Met megabloks bou hy bote, torings, kare en voels. Lego is vir patrone bou en dan is daar sy treinstel en karre wat hy vinnig-vinnig aanmekaar sit. Die beste is natuurlik as hier maatjies kom kuier en saam bou - veral as hulle inval by hoe hy voorskryf dinge gedoen moet word !

Middae, wanneer ons vir Inge by haar skool gaan haal, is die speel in die parkie saam met die groot kinders (Inge se maats) 'n groot lekkerte. En net soms, se die ma ''ja'' vir 'n roomys of Appy sappie by die PTA winkel, 'n hoogtepunt. Jean is ook altyd reg vir gaan swem. Hy vertel hy is 'n vis in die water (die vis kan egter nog nie swem nie, hy het wel die afgelope week of wat begin om sy kop onder die water te sit).

Op vakansies of uitstappies het hy nie veel erg aan forts, tempels en paleise nie. Nee, sy tipe plek is Chennai se krokodil plaas en dieretuin, met tiere (sover die enigste tier wat ons in Indie gesien het.....) en olifante of sommer net Vanilla se soft play speelplek. 'n Verjaarsdag partytjie in Chennai is ook altyd spesiaal. Dit gaan gewoonlik gepaard met bouncy castles, gesig/arm/hand verf, spookasem, toorkunsies en goody bags.

Van al die dinge, is die baie aandag miskien wat Jean die meeste geniet. Oral is daar iemand wat reg is om hom op die hande te dra. By die huis is dit Amudha (of Jean se Asa), in die kar Kotti, by die skool Deepti, Pam en Uncle, by restaurante, Vanilla, oral, altyd iemand gretig om hom te vermaak! Ja, hy (en ek) sal dit baie mis as ons die dag Chennai groet.

Die manier om sy dag perfek af te sluit is om saam met sy sussie in haar bed aan die slaap te raak.

Natuurlik is daar ook 'n paar dinge in Chennai waarvan hy niks hou nie. Dis nou soos middagslapies, bedelaars wat aan sy kar venster klop, miere en sy ma wat alewig 'n foto wil neem, maar dis nie nou belangrik nie.

Chennai Super Kings

2009-05-24T17:09:00.004+05:30

Ai tog, ons was veronderstel om vanaand fees te vier, maar nee die Chennai Kings gaan verloor toe mos in die semi's gisteraand. Wel, ten minste het ons die verloor, met 'n bier in die hand, aanskou op die grootskerm langs die Madras Club se swembad, so dit was darem nie te traumaties nie. Ons het egter ons lus vir vanaand se krieket verloor.

Miskien sal ek nou 'n goedkoop geel T-shirt vir Jean te koop kry en hy hou tog so baie van die leeu daarop.

Moedersdag

2009-05-14T12:00:00.003+05:30

Ek was reg, dinge gebeur maar net bietjie stadig. Maandag het Inge vir my in die skool 'n Moedersdagkaartjie gemaak en 'n bossie papier handjie blomme. Vanoggend het ek sjokolade by Japie gekry wat hy in Delhi gekoop het, so nou nog net die koffie in die bed.......

Die groot rede van Japie se besoek aan Delhi gister was om Inge se tydelike SA paspoort te gaan afhaal. Uiteindelik is alles reg vir ons SA vakansie - vliegtuigkaarjties is gekoop, paspoorte om in SA te gaan en visas om terug te kom na Indie! 10 Junie vlieg ek en die kinders en so 2.5 weke later kom Japie.

Groot naweek

2009-05-11T11:31:00.005+05:30

Ons het 'n groot naweek agter die rug. Japie het Saterdag verjaar, maar ek het al Donderdag begin met die voorbereidings. Deesdae droom hy oor SA kos - beskuit en vleis. So Donderdag het ek beskuit gebak en Vrydag melktert. Geen maklike oefening nie, bloot om die bestandele bymekaar te kry is 'n onmoontlikheid. Die moeilikste deel was egter in die kombuis met geen lugverkoeling nie - nie eens in die gym sweet ek so nie.... Vrydagaand was alles reg en die feestelikhede het afgeskop met uiteet. Japie kon onder andere kies tussen steak of lam skenkels (hy het eers doodseker gemaak dat die lam nie eintlik mutton/bok is nie en die steak nie waterbuffel nie....... ) en om alles af te sluit het die restaurant vir hom 'n sjokolade koek gebring waaroor brandewyn gegooi en aan die brand gesteek is. Wel, die aand was nie net vol verassings vir Japie nie, op my het daar 'n groter verassing gewag. Vrydagmiddag het Japie gehoor dat die Britse Home Office hul aanvanklike 3 nee's oor ons burgerskap verander het na 'n ja! Wat kan ek se - ons het baie gehad om te vier. Nou wag ons net vir die papiere.

Saterdagoggend het ons baie vroeg vir Japie met die beskuit en tee in die bed wakker gemaak. Jean kon nie wag om vir Japie sy spesiale geskenk te gee wat hy self uitgesoek het nie - 'n hot wheels racing track- enige pa se droomgeskenk ! Saterdagmiddag was ek terug in die kombuis om reg te maak vir vriende wat kom eet het die aand (het ek al gese hoe bitter warm dit in die kombuis is ?).

Sondag het Moedersdag gekom en gegaan...... geen koffie in die bed nie, maar miskien is dit maar soos die res van Indie waar alles laat gebeur, so ek het nog nie hoop verloor vir daai koffie in die bed nie. Ons het darem die middag gaan brunch eet saam met 6 ander families wat heerlik was. Die pa's en die kinders om een tafel en die ma's om 'n ander.

Mango tyd

2009-05-08T15:44:00.002+05:30

Ons hier in Chennai het baie goed gedoen. 'n Maand gelede was die strate vol waatlemoene - letterlike hope daarvan. Ons het gekoop en geeet en geeet en geeet, alles op ! Nog net hier en daar is 'n waatlemoen te sien. Die waatlemoen hope het egter nou plek gemaak vir mango's. Geles vir eet, groenes vir chutney en oranjes vir seker maar ook eet. Wel, mango's beteken die somer is hier...... en ja, dis goed warm.

Mysore

2009-05-05T14:29:00.033+05:30

Verlede Vrydag was vakansie, Japie sou sommer die Maandag ook verlof vat en ons het groot planne gehad vir die naweek. Japie wou na die Himalajas vanaf Darjeeling gaan kyk en ek land uit na Singapore. Voor ons egter nog begin onderhandel het, het Japie se plan om Maandag verlof te vat gesneuwel en so ook ons naweekplanne, want vir beide het ons meer as 2 nagte weg nodig. Ek het weer Lonely Planet en Rough Guide se South India Highlights deurgeblaai. Mysore (in ons buurstaat Karnataka) se foto's het my opgeval - een van my vereistes vir 'n goeie vakansie is, dat die plek potensiaal vir goeie foto's moet he. Mysore het nie teleurgestel nie, ek het my foto's gekry en ons almal het 'n wonderlike naweek gehad.

In vergelyking met Chennai was dit heerlik koel en skoon in Mysore. Daar is baie om te sien en doen, die April bome het geblom, die kos is nie te sterk nie en mens kan wyn en bier koop teen billike pryse.

Vrydagaand het ons gaan kyk na Mysore se groot attraksie - die verligte Maharaja Palace. Op publieke vakansie dae en Sondagaande word die paleis met 96 000 liggies verlig (of so vertel elke boek, gids, pamflet en boorling van Mysore). Wel, kersliggies, paleisliggies, stadsliggies, maak nie saak nie, liggies bly vir my altyd mooi. Ons het die aand afgesluit met tandoori hoender (ons braaivleis in Indie), bier, kulfi en IPL in ons hotel se courtyard. Wat meer kan mens vra ?

Saterdag is ons vroegoggend na die Sri Chamundeswari Temple op 'n heuwel net buite die stad. Die tempel self is niks besonders nie, maar dit was tog interessant om die tempel rituele te sien. Die foto links is van 'n man wat leerbandjies verkoop en in die middel van die blomme en coconut offers. Elke tempel se bandjie lyk effens anders, so mense koop en bind dit om hul arm om te wys hul het die tempel besoek. Die spesifieke tempel is baie gewild onder pelgrims en die is veronderstel om die 1001 trappe na die tempel uit te stap. Soos oral in Indie, is daar altyd 'n manier om verby 'n reel te kom, so hier kan die pelgrims iemand betaal om die trappe namens hulle te klim.

Die oggend se hoogtepunt was Deveraj mark - die plek van die foto's ! Dis 'n pragtige, kleurvolle en vriendelike mark waar groente, vrugte, verf (word gebruik vir holi - die fees in noord indie wanneer mense mekaar met verf gooi), blomme, jaggery (0nverwerkte bruinsuiker) en parfuum verkoop word. Terwyl ons daardeur gestap het, het ons glimlagte net grootter geword. Soveel eenvoudige, mooiste mooi dinge.

Die aand het ons weer 'n besonderse ervaring gehad - Brindavan Gardens. Die tuine is so 19km buite Mysore, letterlik reg onder die River Cauvery dam se wal en baie bekend omdat dit in so baie Bollywood flieks gebruik word. Ons en bitter, bitter baie ander mense is die aand na die tuin om na die verligte fonteine te gaan kyk. Nog liggies. Die tuin en die fonteine is mooi, maar wat dit besonders gemaak het, was die mense. Die vrouens was uitgevat in hul kleurvolste en blinkste sari's, selfs die blomme was vaal teen hulle. Ons het vir 'n ruk saam met almal in die tuin rondgeloop en toe die liggies gaan bewonder van die hotel aan die bo punt van die tuin se stoep.

Sondag oppad terug het ons gestop by Keshava Tempel in Somnathpur, gebou in die 12e eeu.

Ja, dit was 'n naweek met baie sightseeing, maar tog sal ek dit onthou as 'n heerlike rustige naweek en as ek my oe toe maak sien ek steeds, geel, oranje, rooi, groen, pienk, blou en pers. Mens kry nie kleurvoller as Indie nie.

Kerala

2009-04-21T11:33:00.014+05:30

Vir paasnaweek het ons besluit om die Salta's te neem na ons gunsteling plek in Indie - Kerala. Natuurlik het dit ingesluit 'n nag op 'n huisboot en daarna verder suid na 'n stukkie paradys net buite Kovalam.

Selfs 'n derde keer op die huisboot was spesiaal - die groen, die rustigheid, die etes en die storie van alledaagse Kerala bestaan wat voor ons afspeel. Om die 4 kinders rustig te hou op die boot was 'n uitdaging, maar met die hulp van speletjies, inkleurboeke, 'n dvd spelertjie, 2 visstokke, en "waai vir die mense!" en "wie sien die eerste koei/bok/voel/hond" het ons dit reggekry om almal veilig vir 24hr in die boot te hou. Inge was weereens die visvang kampioen (haar 3e - sover elke huisboot trip het sy 'n vissie gevang).... die res het net gehengel en Japie praat nog steeds van die grootte wat weggekom het, terwyl hy die seuntjies geroep het om dit te kom uittrek. Die keer het ons 'n nuwe ervaring op die huisboot gehand - 'n reenstorm, soveel so dat ons moes vasmeer ! Dit was nogals 'n ervaring om die harde reen vir amper 'n uur te sien en hoor neerstort. Gelukkig het die son weer uitgekom, die bemanning het die dek droog gemaak en ons kon weer voortgaan met ons rit.

Na die huisboot, was dit 'n 3 ure rit na Kovalam. Kovalam is bekend vir pragtige sand strande omring deur palmbome. By Bethsaida Hermitage, is ons ingewag met stringe blomme en 'tender coconut milk'. Die res van die tyd was dit swem, eet, speel op die strand, slaap en weer swem.

Chennai vandag

2009-04-20T11:55:00.003+05:30

Vanoggend is die huis baie stil. 3am is die Salta's lughawe toe en die kinders is beide by die skool. Voor skool het Jean 'n paar keer gevra, waar is Antony dan en Inge het sonder 'n glimlag opgestaan. Aan die eenkant dink ek, ons almal wens, ons kon saam terugvlieg Engeland toe. Dan het ek ook 'n email met 'n klomp pragtige foto's vanoggend gekry van vriende wat onlangs van Chennai na Dubai getrek het. Sy se die lewe in Dubai is net soveel makliker as hier in Chennai. Wel, ons kry nie regtig swaar hier nie, het baie hulp, goeie vriende, beleef interessante dinge en het baie goeie tye. Net soms, dan raak die strate se vieslike gemors, die lawaai, die stank, die mans wat oral pie, 'n ewige gekibbel oor pryse, baie bedelaars, die mal verkeer, die hitte en humiditeit te veel. Veral, soos vandag wat ek opnuut besef, daar is steeds 'n 'normale' lewe buite Indie wat aangaan.

Paspoorte en visas

2009-04-17T13:51:00.004+05:30

Ons belangrikste, waardevolste, kosbaarste, lewensnoodsaaklike besitting - ons paspoorte. So as die huis vannag aan die brand raak - gryp net asseblief die paspoorte !! En as daar dalk nog 'n sekonde is, die laptop. Los maar die foto's (selfs die trou album), Inge se teddie, Jean se eendjie, selfoon en dosie saffron. Net die paspoorte - die met die Indie visas in !! Anders mag ek dalk hier vasgekeer wees vir die res van my lewe. Die afgelope 2 weke was ons sonder Indie visas en dit het my uitgefreak. (Veral toe die ontvangsdame paasnaweek in die Kovalam resort aandring om ons paspoorte te sien. Sy merk toe op ons visas het reeds verval en se ons moet solank regmaak met 'n verduideliking, want hulle moet dit aan die polisie raporteer !! )

Om 'n verblyf visa in Indie te hernu is 'n nagmerrie. Ons eerste jaar se visa (wat ons binne 3 dae in die UK gekry het, sonder om ooit na 'n Indie ambasade te gaan) het op 3 Januarie 2009 verval. Reeds in Desember het ons by die FRRO kantoor in Chennai gaan aansoek doen vir 'n verlenging (mens kan net 2 weke voor die vervaldatum weer aansoek doen). Na 3 besoeke aan die kantoor, het ons 'n tydelike verlenging vir 3 maande gekry, terwyl al ons papiere gestuur is na Delhi (alles word hier per papier gedoen). 'n Maand voor die vervaldatum het Japie se kantoor begin navraag doen, Japie het gebel, ek het gestress, maar steeds het 3 maande gekom en gegaan en ons visas het verval. Die FRRO het gese dit maak nie saak as die visa verval het nie, ons kan maar bly in Indie (great). Hulle wou dit egter nie op skrif sit nie en die vangplek was dat ons nie die land kan verlaat sonder 'n geldige visa nie. Vasgekeer in Indie - ek het gevloek!!! Natuurlik het ons papiere tussen Delhi en Chennai weggeraak. Don't worry sir- we will look for the papers, phone us tomorrow, next week and also the week after, if you are lucky someone will answer the phone...... Intussen het ons met ander expats gesels en stories gehoor van geld onder die tafel (niks vreemd in Indie nie) en ander gunsies (soos om 'n klerk se nefie vir 'n job te oorweeg). Die meer ervare expats kombineer die visa aansoek met 'n besoek aan hul land, waar dinge binne 'n week gebeur. Wel, gister het ek en Japie weer gaan musical chairs speel by die FRRO kantoor en na 2 ure se wag, het ons nuwe visas. Geldig tot 3 Januarie 2010. Dit sal ook die einde van ons tyd in Indie wees.

Britains got talent

2009-04-15T21:21:00.005+05:30

If you have not seen this yet - watch Susan Boyle

Then, for something completely different

Welkom in Chennai !

2009-04-09T22:00:00.013+05:30

In Indie word daar gese 'the guest is god', so natuurlik kon ons nie afsteek nie en het ons Kotti Saterdagoggend 3 uur, met 'n sak vol blomme garlands, lughawe toe gestuur om die Salta's te gaan oplaai. Dieselfde oggend het ek, Inge en Jean baie vroeg opgestaan om 'n blomme kolam in ons voorportaal te maak. Op hulle beurt het die Salta's weer 'n tas vol lekker luukse dinge en geskenke vir ons van Engeland saamgebring.

Na die groot opwinding van herontmoeting tussen die niggies en nefies, het ons die res van die naweek gebruik om vir hulle van ons gunsteling plekke in Chennai te gaan wys - Amethys, Madras Club se swembad, Courtyard Marriot se Sondag brunch en Elliots Beach. Tussendeur moes ek en Ciska ook nog tyd maak vir 'n pedikuur.

Maandag moes Amudha bont staan en 4 kinders oppas, terwyl ek en Ciska gaan shopping doen
het en die middag het ons 'n vroee verjaarsdag partytjie vir Anja gehou.

Dinsdag het ons (sonder die pa's - wat in Chennai moes bly om te werk) vir 3 heerlike dae by die see gaan uitspan. Oppad het ons gestop by Chennai se krokodil park - Jean het gedink dis die wonderlikste plek. Natuurlik moes ons ook Mamallapuram se eeue oue sites vir hulle gaan wys, maar die son het vinnig hulle glimlagte weggebrand en Antony het een stryk deur gevra wanneer kan hy teruggaan na sy huis in Engeland. Terug in die swembad, het die opinie darem vinnig weer verander en Anja het opgemerk ''India is fun !".

More vertrek ons almal (pa's inkluis) vir paasnaweek na Kerala (ja, ons 3e keer !!)

Waatlemoene

2009-04-03T20:27:00.008+05:30

Chennai het nou wel weergewys nie veel seisoensverandering nie, maar ons kan tog agterkom watter seisoen dit is, deur te kyk na die vrugte op die straat. Tans is dit tyd vir heerlike waatlemoene. Oral langs die straat is daar waatlemoene te koop. Min mense koop egter 'n hele waatlemoen, eerder net 'n skyf as versnappering. Wat is dan beter lafenis vir die hitte, as 'n stuk soet, sappige waatlemoen ? Die gesnyde, rooi stukke waatlemoene word pragtig uitgestal, meestal in 'n glaskassie of onder 'n net om die vliee weg te hou. Die is sommer 'n paar foto's wat ek vandag langs die strate geneem het.

Spring break

2009-04-01T19:58:00.007+05:30

Wanneer mense (hoofsaaklik die Amerikaners) by die skool, praat van spring break (en ook winter/ autumn break) in 'n Chennai waar dit ewig somer is, klink dit amper soos 'n April Fool's grappie. Inge se skool het egter wel Vrydag gesluit vir hul 'spring break'. Die vakansie hou baie groot afwagting in - die Salta's kom Saterdag vir 2 weke kuier. Inge tel al slapies van 12 af, gelukkig is nog net 3 oor ! Intussen hou ons, ons besig met allerhande lekker dinge (foto regs na die haarsny uitstappie - Inge se krulle is geblowdry) en as Jean 'n handvol raak stuur ek en Inge hom skooltjie toe (sy skool het nie nou vakansie nie) !!

Een van ons interessantste uitstappies was Maandagmiddag na Fisherman's Cove om te gaan help om baba seeskilpadjies see toe te neem. Die Olive Riley seeskilpad kom le hulle eiers langs Chennai se kus, maar het 'n opdraende stryd teen mens en dier wat dit geniet om skilpad eiers te eet. By Fishersman's Cove word die neste bewaar en wanneer die klein skilpadjies uitbroei, word hulle terug na die see begelei onder luide aanmoediging van geesdriftige kindertjies (ja, nie seker hoe omgewingsvriendelik dit presies is nie....) Ten minste staan geen kraai, rondloophond of krap 'n kans om die skilpadjies te vang voor hulle die see haal nie. Die kinders word ook toegelaat om die skilpadjies versigtig op te tel en te bekyk. Vir Jean was die hoogtepunt van die uitstappie, die speel in die sand en see na die tyd.

Die groot bonus vir die vakansie is, dat na 'n jaar van wag, wonder, onderhoude en nog wag, het ons uiteindelik lede van die Madras Club geword. Die Madras Club is 'n pragtige, eksklusiewe ontspanningsklub wat dateer uit die koloniale tye, 2 minute se stap van ons huis. Dit het 'n heerlike swembad, speelpark, gym, 2 restaurante, kroeg, biblioteek, tennisbane, staproete en verskeie ander aktiwiteite soos brug, yoga en film aande. Ek en die kinders het sover elke middag die week gaan swem of speel in die parkie.

Tollywood, Kollywood, Bollywood, wie kyk nog Hollywood?

2009-03-25T17:09:00.007+05:30

Indie het my wereld oopgemaak vir baie dinge. Een van die wat ek baie geniet, is Indiese flieks, spesiefiek Bollywood/Hindi flieks. Alhoewel Chennai die stad van Kollywood/Tamil flieks is, het ek nog nooit 'n Kollywood fliek van begin tot einde gekyk nie. Dit is of te melodramaties of vol skop, skiet en donder en van die ouer flieks is meestal oor Hindu gode en legendes. Dan is daar ook 'n baie sterk verband tussen Kollywood en politiek wat my bietjie afsit. Meeste van die huidige Tamil politici was aanvanklik eers 'n akteur, regiseur of draaiboek skrywer en baie van die jong sterre het politieke verbintenisse of is parlimentslede. Oor Tollywood weet ek nie veel nie, net dat dit die Andra Pradesh film industrieis en 2e na Bollywood. Dan is daar nog baie ander kleiner film industrie oor Indie se state versprei.

Oor Bollywood kan ek al begin saampraat. Dis 'n kleurvolle eksotiese wereld, vol skitterblink weelde, mega-supersterre (waarvan 'n klomp - Shetty Shilpa, Shahrukh Kahn, Preity Zinta - oppad is na SA om hul IPL spanne te ondersteun), baie geld en miljoene aanhangers. As dit kom by aantal films en kaartjieverkope is Bollywood by verre die wereld se grootste film industrie.

Meeste gesprekke met Indiers gaan draai op 'n stadium by flieks (gewoonlik net voor of na krieket). Die eerste fliek wat almal my aanbeveel het om te kyk is - Lagaan. En ja, dis 'n great fliek. Dit gaan oor Indie, Engelse oorheersing, krieket, pragtige musiek, kleurvolle danse en 'n goeie storie. Ons al vier (!!) het die 3 ure fliek op een aand sit en deurkyk. Ja, vir 'n Indiese fliek het mens stamina nodig, selde korter as 3 ure.

Aanvanklik was ek nie baie opgewonde as die dans en singery in die flieks begin nie, nou kan ek my nie 'n Bollywood fliek daarsonder voorstel nie !! My Bollywood dansliedjie (ja, dit het 5 weke geneem om een dans te leer) kom uit Dostana - Desi Girl! Wel, eintlik is daar een fliek sonder danse- Chak de India. 'n Lekker fliek met gespottery oor die stereotipes van die verskillende Indiese state wat kom aanmeld om vroue hokkie te speel.

Een van die mooiste scenic flieks is Jodhaa-Akbar. Akbar is 'n groot Moghul heerser (oupa van Taj Mahal bouer). Groot dele van die fliek speel af in Rajasthan se pragtige forts en paleise. Die klere, danse en agtergrond is besonders.

Baie van die flieks het swaar ondertone van allerhande Indiese kwessies - vroueregte, Indie-Pakistan, Moslem-Hindu, ouer-kind verhoudings en die caste sisteem. Een fliek waar al die onderwerpe sommer saam gegooi word is die baie melodramatiese Veer-Zaara.

Ander goeie flieks is Taare Zameen Par en Ghajini - albei flieks van die Lagaan akteur, Aamir Kahn en siende dat ek 'n groot Jane Austen aanhanger is, het ek Bride and Prejudice ook baie geniet. Om Shanti Om en Devdas was nie vir my nie en Baghban, Namaste London en Life in a Metro was net so-so.

Dis my Bollywood in 'n neutedop..... en ja, ek is steeds suur dat ons die IPL gaan mis. Chennai Super Kings is natuurlik die span om te ondersteun, dit sal in elk geval moeilik wees om hulle te mis in hul kanarie geel pakkies.

Nege jaar gelede

2009-03-21T17:22:00.003+05:30

Karate Kid

2009-03-14T22:28:00.008+05:30

By die skool kan Inge kies uit 'n magdom "after school activities" - van sokker, arts and crafts, fuzzy french tot bharatnatyam, yoga en karate. Haar skool dag is tot 3.15pm so ons probeer dit beperk tot 2 middae 'n week. Die vorige semesters het sy arts and crafts en playground games gedoen. Die keer het sy karate gekies !? Uit haar klas alleen is daar 7 maatjies wat dit doen, so 'n baie gewilde aktiwiteit. Almal lyk te pragtig in hul karate klere en is baie gretig om al hul nuwe skoppe en arm swaaie te oefen. Mrs Dina het egter vinnig 'n stokkie gesteek voor die oefensessies in haar klas !

Vanoggend is Inge en Japie na haar eerste kompetisie (vir al Chennai se karateskole) en natuurlik het Japie 'n baie trotse en begeesterder karate pa teruggekom.

Vrydag by die skool was Inge en haar maatjie nog vol grappies (foto links), Saterdagoggend by die kompetisie was die glimlagte weg en net senuwees en determinasie het gebly (foto bo). Verskoon die skewe video, dis met komplimente van Japie.

Bharatanatyam

2009-03-13T22:52:00.022+05:30

Ek het gister een van my mees besonderse Indiese ervarings gehad. Ek het die voorreg gehad om saam met 'n groep expat vrouens die Kaladiksha Bharatanatyam dansskool in Chennai te besoek. Bharatanatyam is 'n baie ou klassieke dansvorm wat algemeen in Suid Indië beoefen word. In SA en Engeland doen klein dogtertjies ballet, in Chennai doen hulle Bharatanatyam. Ritme, musiek, emosies, drama en ingewikkelde oog, kop, arm, lyf en voet bewegings word saamgevoeg om of stories uit te beeld of om net 'n pragtige dans vir die toeskouer aan te bied.

Verlede jaar November het ek my eerste Bharatanatyam vertoning gaan bywoon. Vir 'n uur het ek my verkyk aan die pragtige kostuum, grimering, juwele en blomme in die hare van die danseres. Daarna het ek toevallig 'n kort lesing bygewoon wat die eenvoudiger bewegings verduidelik het. Met bewegings van haar hande kan die danseres verander van 'n lotus blom tot 'n tier. Desember en Januarie is die tyd vir baie musiek en dansvertonings in Chennai en ek het saam met my pa en ma 'n vertoning met Mamallapuram se relief as agtergrond bygewoon. Dit was 'n belewenis.

Gister was dit vir my heerlik om te sien hoe die studente in 'n pragtige outentieke danssaal oefen en dans. Die eienares is 'n besonderse vrou, sy is passievol, elegant en doen self nog gereeld vertonings. Hopelik kan ek een daarvan bywoon voor ons Chennai groet. Die fotos is wat ek geneem het gister en in Mamallapuram, maar gaan kyk gerus na die video op youtube vir 'n beter idee. (Dis video is nie van die spesifieke skool wat ek besoek het nie en ook 'n ander styl. Mens kry verskillende Bharatanatyam style, maar vir leke soos ek en jy, is die een soos die ander.)

Middagete of nie ?

2009-03-13T20:44:00.005+05:30

Nee, die muskiete het ons nog nie opgeeet of weggedra nie, ons was nie op vakansie nie en die internet werk nog. Ek was net die laaste ruk lui vir blog, die tyd het ongemerk verbygegaan, nou is dit al weer 2 weke later en ek 2 weke ouer. Ja, ek begin die ouderdom voel. Ek sukkel om gesond te word na 'n ligte verkoue, kan nie byhou in die bollywood dans klas nie en vandag is Japie se grootste vrees bevestig, my breinselle word vinnig minder.

Net voor ons Indie toe gekom het, het Japie vir my 'n Nintendo met Dr Kawashima's Brain Training gekoop. Hy was bekommerd dat siende dat ek in Chennai is, hoofsaaklik om ''lady of leisure'' te wees, my brein gaan afskakel en op verfrummel. Die eerste keer wat ek gespeel het, is my brein ouderdom gemeet as 60 - ek het nog nie die speletjie lekker verstaan nie. Vinnig het ek egter my brein ouderkom afgebring tot 33 en siende dat dit jonger is as my werklike een, was die uitdaging verby, ek het belangstelling verloor en die Nintendo weggebere. Tot vanmiddag.

By Inge se skool kan ons vir haar middagete by die skool bestel of ek kan vir haar kos inpak. Nadat sy van die verskillende opsies uitprobeer het (elke dag kan sy kies tussen 4 etes - Koreaans, Indies, gemorskos of iets meer gewoon soos pasta en groente), het ons besluit dat sy Maandae en Dinsdae by die skool sal eet en die res van die week pak ek kos in. Vandag het ek vir haar 'n appel ingesit vir oggend snack en 'n muffin vir middag snack. Vir middagete het ek blykbaar net kos in my gedagtes ingepak. Na skool is ek voorgekeer deur Ms Hema van die kafeteria wat se ek skuld haar RS25 vir 'n broodjie en by die klas het 'n groep ma's my ingewag om te se Mrs Dina wil my dringend sien, almal natuurlik baie nuuskierig oor wat gaan aan. Inge se dat toe sy haar pienk lunchbag met die prinses katjie op, in die kafeteria oopgemaak het, was daar niks in nie ! Sy het darem 'n kaas broodjie van die coffee shop gekry. Steeds kan ek glad nie onthou dat ek nie die kos ingepak het nie. Aan die anderkant, as ek nie kos ingepak het nie, is ek mos nie veronderstel om dit te onthou nie. In elk geval, die Nintendo se batterye is besig om te laai.

Vyande in Chennai

2009-02-26T13:27:00.008+05:30

Hoekom juis nou, weet ek nie, maar ons word die afgelope paar weke elke oomblik deur muskiete aangeval. Kotti is vas oortuig die rede is ons nuwe plek (hy hou nie van die nuwe plek nie - die sekuriteit dra nie skoene nie, vat lank om die hek oop te maak en hy moet soms selfs uit die kar klim om die hek oop te maak !! Hy kla - no good, not professional). Ek is nie so seker nie, die muskiete byt my ooral - by die huis, skool, in die kar, in winkels en natuurlik elke keer as ek dit buite waag. Soos muskiete maar is, is dit op die ergste laat in die middag. Die muskiete is veronderstel om nie van die malaria soort te wees nie, maar ek weet van een of twee mense hier wat dengue fever gekry het. Ons nuwe buurtannie se die muskiete sal weg gaan sodra die hitte kom. Ek wil defnitief nie wens vir die hitte nie, so ek het nou al die wapens op die mark teen hierdie vyand. Gelukkig het ons al ons kuiergaste uit SA goed bang gepraat oor muskiete en het nou 'n kas vol Tabbard. My gunsteling wapen is egter die "Hunter - Mosquito Terminator". Met eerste oogopslag lyk die outjie heel onskuldig amper soos 'n kinder tennisraket. Dis egter enige muskiet se einde. Die Hunter werk met 2 batterye en met die druk van 'n rooi knoppie, terwyl 'n muskiet teen hom vlieg, spat die vonke. Min dinge gee my soveel genot !! Ongelukkig werk die Hunter nie op vliee nie. Hulle vlieg te vinnig en ek soos 'n windmeul agterna. 'n Muskiet is egter besonders stadig en ek skat dom - maklike teikens. Aan die begin was ek bang die kinders sal met die raket wil speel, maar dit was net nodig om hulle een keer te wys hoe spat die vonke uit 'n muskietlyf. Jean het so 'n heilige vrees vir die ding, dat hy geensins daaraan wil vat nie. As ek vra hy moet dit gou vir my gaan haal, sal hy net vir my wys waar dit is en terwyl ek dit gaan haal, die muskiet dophou sodat dit nie ontsnap nie. Ons het nou 3 Hunters - een in die kar, een by die rekenaar en een wat deur die huis swerf. Teen Rs300 was dit een van my beste Indie kopies.

Jai Ho! Chennai het 'n nuwe hero!

2009-02-24T18:41:00.005+05:30

Vandat Slumdog Millionaire 'n paar weke terug hier begin wys het, was dit 'n kontroversiele onderwerp. Die "Us vs Them" of "Bollywood vs Hollywood" debat is oor en oor gevoer. Die fliek se kritici het gekla dat Indie weereens uitgebeeld word as net 'n land van slums, armoede en korrupsie en dit juis in 'n tyd dat Indie een van die min lande is wat ekonomies suksesvol is ten spyte van die wereld se moeilike tye.

Gister het almal in Chennai egter fees gevier en vandag kan die koerante nie uitgepraat raak oor Chennai se nuwe hero nie. AR Rahman, seun van Chennai (nou Mumbai) het 2 Oscars gewen. Een vir die beste temaliedjie en nog een vir beste klankbaan.

'n Jaar in Chennai

2009-02-23T20:14:00.008+05:30

Vandag 'n jaar gelede het ek en die kinders in Chennai aangeland. Dit was 'n goeie jaar. Ons vakansies en naweke weg was elkeen 'n onvergeetlike hoogtepunt, ook Inge se skool se baie aktiwiteite, die nuwe vriende wat ons gemaak het en die baie hulp wat ek hier het.

Ek eet nou graag palak paneer, parathas, briyani, kulfi, vadas, dosas, moilee fish curry, tandoori en indian sweets. Ek ken die verskil tussen Ganesha, Ram en Shiva. Ek herken die name van die groot Bollywood sterre en het al baie van hulle flieks gesien. Diwali en Pongal sal nie ooit weer sommer net nog 'n dag op my kalender wees nie. Ek het begin yoga doen en more is my eerste Bollywood dans klas (!) Ek weet waarvoor staan IPL, INR, NRI, PIO, SRK en MNC. Van nou af sal ek graag vir elke kuiergas 'n blomme kolam of rangoli wil maak en ek sal graag na nog baie Bharatanatyam dansvertonings wil gaan. Ek het al 'n kurta gedra, maar nog nooit 'n sari, salwar kameez of dupatta nie en verseker nie 'n dothi, lungi of pajama broek nie, dit is net vir die manne. Ek het geleer dat mens kan oorleef sonder 'n supermark, dat die expat lewe is baie opwindend met baie voordele, dat daar wel lande is waar Coke nie koning is nie en dat klein kindertjies gelukkig is daar waar hul ouers gelukkig is.

Natuurlik was daar ook die moeilike dae en eindelose frustrasies. Meer as eenkeer het ek gevoel ek kan nie 'n dag langer hier bly nie. Die hitte in Chennai kan ondraaglik raak, die verkeer is pure malligheid en moenie dat ek begin met "Indian good" nie. Ek smag na 'n ordentlike steak, slaai sonder allerhande gogatjies en 'n stukkie peperment yskastert.

Die een groot skadu oor die besonders jaar, is dat nadat ons verlede jaar aansoek gedoen het vir Britse burgerskap, het ons so 'n week terug gehoor dit is afgekeur. Dit was en is steeds 'n baie groot teleurstelling. In die lig hiervan lyk dit of ons dalk 'n baie hoe prys betaal het vir ons jaar in Indie. Was Indie dit werd ? Net tyd sal seker kan leer. Een ding wat egter seker is, is dat die wereld vandag 'n ander plek is as 'n jaar gelede.

The White Tiger

2009-02-18T19:34:00.002+05:30

In die afgelope jaar van blog het ek al baie te se gehad oor bestuurders - selfs dat ek eendag 'n boek sal kan skryf oor hulle. Helaas, ek is voorgespring deur Aravind Adiga met sy boek The White Tiger, waarvoor hy boonop The Man Booker Prize vir 2008 gewen het !

Net soos Slumdog Millionaire beeld dit die donkerder kant van Indie op 'n (soms galge) humoristiese manier uit, uit die oogpunt van 'n ex-bestuurder. Die boek lees lekker, gee 'n paar interessante insigte oor Indie, ek het dit baie geniet en sal dit defnitief aanbeveel.

Naweek by die see

2009-02-16T23:13:00.008+05:30

Valentysdag is gewoonlik nie groot op ons kalender nie. Vanjaar het ons besluit om bietjie weg te breek van die norm en terselfdertyd amper 1 jaar in Indie te vier en is vir die naweek na Fisherman's Cove. Dit was 'n heerlike wegbreek. Die weer is nog nie te warm nie en ons kon heerlik spring in die branders, kastele bou in die sand, afkoel in die swembad en seekos eet.

'n Pienk Valentynsdag

2009-02-16T21:18:00.004+05:30

Vir die gelukkiges beteken Valentynsdag rooi rose, sjokolade en kerslig etes. Vir die res is dit maar net nog 'n gewone dag. In Indie gaan Valentysdag egter altyd gepaard met konflik wat die afgelope tyd weer baie publisiteit in die media gekry het. Aan die een kant is daar die selfaangestelde morele polisie groepe wat dreig om jong paartjies wat uitgaan op die dag aan te val of te dwing om daar en dan te trou (volgens hulle is enige ongetroude vrou wat uitgaan na publieke plekke vir ontspanning immoreel). Aan die anderkant is daar die jongmense wat opstaan teen die land se streng morele kultuur. Een van die gevolge is dat vroeg Februarie vanjaar het die ''Pink Chaddi Campaign'' tot stand gekom, met 2 weke later 'n lede tal van 32 000. Hulle het besluit om op 'n humoristiese manier te reageer op die dreigemente en almal aangemoedig om pienk chaddis (panties) aan die regse Shri Ram Sene te stuur. Shri Ram Sene het teruggekap en gese hulle gaan 'n pienk sari terugstuur vir elke pienk chaddi (ongelukkig het ek te laat daarvan gehoor.....) Op die end het die dag steeds gepaard gegaan met insidente van geweld teen paartjies, maar ek glo die meerderheid se simpatie le tog by die jongmense.

Sportdag

2009-02-13T13:08:00.016+05:30

Inge het gister sportdag gehad by die skool. Haar klas was die Little Simbas en hulle het resies gehardloop, hindernis gedoen, sak resies gespring, tou getrek en nog baie ander lekker dinge. Alles het gegaan oor spanwerk en natuurlik was daar net wenners op die dag ! Dit was nogals 'n warm dag en half pad deur het almal gestop om aan waatlemoen te smul.

India week

2009-02-11T12:01:00.004+05:30

Ons het almal die afgelope tyd op ons onderskeie maniere 'n "India week" gehad. Expats gebruik die term Indie week of dag om 'n slegte dag vol Indie frustrasies te beskryf. My week was vol sulke oomblikke, met die groot frustrasie - die internet. My vreugde Vrydagaand was van korte duur. Van Saterdag was die internet hoofsaaklik af, ek gereeld op die foon met Airtel en 'n Airtel 'beampte' 'n paar keer hier om dit te kom reg stel. Internet is my kontak met die wereld buite Chennai !! Ek is verlore daarsonder. Soos ek hier tik, is die groen internet liggie van die modem weer af..... soveel te se vir broadband 24/7. Die verskonings vir die probleem is enige iets van ons plek se ''wiring is faulty" tot die klomp wat besig is om 'n brug te bou hier anderkant het die kabels beskadig. Nog nooit is aan my gese - jammer, dis 'n Airtel probleem en ons werk daaraaan nie (die tipiese antwoord in Engeland). Reel no 1 in Indie - jy is nooit verkeerd nie, blameer altyd iemand anders. Die een ding wat 'n mens ten alle tye moet vermy is 'loosing face'.

My ander groot Indie frustrasie is dat Japie nou die eerste en laaste Saterdag van 'n maand moet werk - voldag. Net meer werk, niks ekstra verlof of geld nie. Ek is seker in enige ander land is daar arbeidswette teen so iets, maar blykbaar nie in Indie nie.

Ten minste was Inge se Indie week 'n heerlike ander storie. Verlede week het hulle Indie week by haar skool (net die laerskool deel) gehad. Hulle het hope pret gehad, Indiese klere gedra, kos geeet,liedjies en danse geleer, op 'n wa getrek deur bul gery, yoga gedoen, mehendi's op hulle hande geteken, rangoli's gemaak en baie van Indie geleer. Die week is afgesluit met 'n groot konsert vir die ouers. Die konsert was regtig pragtig. Die verskillende klasse het elk 'n beurt gekry en daar was bollywood danse, liedjies, gedigte en die graad 5 klas (10 jariges - oudste kinders) het Lagaan opgevoer. Lagaan is een van Bollywood se bekendste en beste flieks en die kinders het in 15 min die essensie van die storie uitgebeeld en selfs 'n dans of 2 gedoen. Pragtig. Inge se klas het liedjies gesing oor Indiese kos en sy was 'n idli...... opvreetbaar (my foto's het nie uitgekom nie en die video is vol lastige ma's wat rondhardloop met hulle kameras.....). Eintlik het Inge elke week 'n uur lank "Indian studies" wat sy baie geniet en baie leer. Ek raai sy weet tans meer van Indiese kultuur en geskiedenis as van Engeland of SA s'n.

Wel, Japie het sy gewone opwinding by die werk en Jean is weer siekerig.

Halleluja

2009-02-06T23:22:00.003+05:30

Ons internet by die huis is weer aan. Dit was 10 lang, lang dae. Dit kom nou van trek in Indie. Niks gebeur hier vinnig nie, so ook nie die 'shift' van 'n landline en broadband nie. Tog met die dat ek sonder internet was vir so lank, was dit vanaand amper soos om 'n posbus van ouds oop te maak met al die emails en nuus wat vir my le en wag. Vier van die emails was met die mooiste sneeu foto's uit Engeland. My vriendin in Westcott se hulle was vir 3 dae vasgesneeu. Wat 'n belewenis - ons 4 is lekker suur oor die uitmis en homesick vir Engeland.

Ja, weer in 'n nuwe huis. Ek bly nou in my 5e plek in amper 9 getroude jare. Inge is nou 5 en in haar 4e huis, Jean 3 en in sy 3e. My een vriendin daar in die Kaap se sy dink dis tyd dat ons begin wortel skiet. My ander vriendin hier in Chennai, wat nou in haar 7e land bly, se na 3 jaar op 'n plek word sy kriewelrig en wil sy trek. Wel, al wat ek tans met sekerheid kan se is dat ons nie sal wortel skiet in Chennai nie.

Indie Republiek dag

2009-01-26T09:22:00.003+05:30

Vandag vier Indie haar 60ste Republiek dag en ook in ons huis is daar groot afwagting. Vrydag, na skool, het Inge al vir my gese dat Maandag oggend hoef sy nie skool toe te gaan nie, maar ons moet 9.00 TV kyk, want dan gaan daar 'n groot parade wees in Delhi. Vanoggend vroeg het sy haar wekker gestel vir 9.00 om seker te maak niemand in die huis mis die parade nie. Wel, die kindertjies sit nou voor die TV en kyk hoe Delhi reg maak vir die parade, wat eers 9.30 begin. Ek vermoed hulle gaan nie te lank sit nie, maar het tog gedink ek kan gou die tyd gebruik om te blog.

Japie, ouder gewoonte, is vanoggend op die vakansiedag werk toe en ek moet regmaak vir ons trek Woensdag. Regmaak beteken ek gaan al die kaste deur en by my het ek 2 bokse - een vir weggee en een vir weggooi. Wat oorbly in die kaste word Woensdag ingepak en oorgedra na ons nuwe plek. Die trek is baie minder emosioneel as laas jaar die tyd, ons trek net na die gebou langsaan, so ek probeer so veel as moontlik wegmaak. Die keer hoef ek niks te hou vir 'miskien gaan ons dit nodig kry' nie. Tog skrikwekkend om te sien hoe baie ons opgaar, al trek ons elke ander jaar. Niks het oorgebly van Japie se droom om lig deur die lewe te gaan en om altyd te kan trek deur net al sy besittings agter op 'n bakkie te laai nie.

Kluikie en Rose se afsterwe

2009-01-20T17:54:00.005+05:30

Kinders moet troeteldiere he, of so glo die pa van die huis. Ek skop vas, tot Engeland vriende se kat kleintjies kry en een van hulle, 'n pragtige gestreepte enetjie, ook my hart steel. Einde Julie 2007 het Toffee haar intrek by ons geneem. Dadelik was dit Inge se kat. Hulle het saam gespeel, geslaap en sy is trots aan al die maatjies gewys. Toffee het 'n naamplaatjie gekry, 'n mikrochip, baie inspuitings, speelgoed en net die beste kos. Twee maande later begin die woorde Indie, werk en Japie egter gereeld in dieselfde sin op duik. My eerste reaksie was, ons het dan nou net 'n kat gekry, ons trek nie Indie toe nie. Japie was egter vasbeslote, sy werk maak my sag met 'n vyfster paar dae in Chennai om te "look and see" en voor ek weer nugter kon dink, was die kontrak geteken. Hoe nou gemaak met Toffee? Ek begin uitvind van pet passports, kwarentyn, meer inspuitings en katte lewens in Chennai. Dieselfde pa wat glo kinders moet troeteldiere he, glo toe egter ook dat dit goed is vir kinders om van jongs af te leer afskeid neem en dat dit nie vir ons gaan werk om 'n kat vir 2 jaar Indie toe te bring en dan weer terug na Engeland nie. Die pa begin praat van Toffee vir 'n laaste rit veearts toe neem, maar gelukkig is daar een van sy werkskollegas wie se skoonma 'n kat soek. In Toffee se eerste 6 maande het sy selde enige vrede gehad, maar nou bly sy soos 'n koningin in 'n huis sonder kinders. Inge was natuurlik baie hartseer oor Toffee en het in die begin dae in Indie baie getreur oor Toffee. Gereeld as Indie te veel geraak het of as sy verlang het, het sy die woorde ''ek mis Toffee'' gebruik om haar gevoelens op te som. Met elke nuwe maatjie wat sy hier gemaak het, het die gemis na Toffee gelukkig minder geraak.

So ruk terug begin die pa egter weer met - die kinders moet 'n troeteldier he. Ek se nee, nie voor ons weet ons bly in een huis vir die volgende 5 jaar nie. Hy besluit dan is 'n vissie net die ding en kommandeer Bennie om 'n plastiek visbak saam te bring as hy kom kuier (hier kry mens net glas en die pa se dis nie kinderbestand nie). Terwyl die mans in Rajasthan toer, het ek 'n week van "'wanneer kan ons dan 'n vissie kry ?" en Saterdagoggend, op soek na iets om die kinders mee besig te hou, besluit ek dis tyd. Kotti bel sy vriend en neem ons na Chennai se beste akwarium winkel, ons kies 2 goudvissies, Rose (met die oranje rugvin) en Kluikie (met 'n witte). Saterdagaand gee ons hulle net 'n bietjie kos, want die internet se meeste goudvisse gaan dood van ooreet. Jean gooi 'n paar toys in die bak vir die visse, tog oorleef hulle die eerste nag. Wel, ook net, want Maandag deur die dag het Rose gegaan en vanoggend was dit Kluikie wat op die sy le. Die kinders is egter nie veel gepla nie, ek wou nog begrafnis hou, tot Inge se nee wat, gooi sommer in die drom.

Ja, die pa sal natuurlik se die kinders het met Toffee geleer van afskeid neem.

Happy Pongal

2009-01-15T19:41:00.006+05:30

Pongal is 'n oesfees wat deur alle Tamils gevier word. Anders as Diwali gaan dit nie met 'n groot klomp geraas gepaard nie, maar dis 'n vrolike familie fees, met baie kleurvolle rituele wat oor 4 dae strek.

Die eerste dag word alle ou klere in die huis bymekaar gemaak en aan die brand gesteek. Die 2e dag word Pongal gemaak. Basies is dit rys, melk en jaggery (klonte geel suiker) wat in 'n klei pot buite op 'n vuur gekook word, tot dit oorkook en almal skree dan Pongal ! Blykbaar is die oorkook baie belangrik, want dit simboliseer oorvloed vir die volgende jaar. Elkeen eet 'n bietjie van die Pongal en die res word buite neergesit vir die diere en natuur. Amudha het gister by die huis vir ons ook Pongal gemaak. Ons albei is Christene so het besluit die oorkook op die stoof gaan net morsig wees, so dit was net sodat ek en die kinders kon proe. Haar resep - rooster 1/2 koppie geel dahl/lensies en 1 koppie rys, gooi 2 koppies water by, laat kook, gooi dan baie ghee/clarified butter by, intussen braai cashew neute en rosyntjies in ghee en gooi by rys - Pongal ! Soet rys, nogals interessant, amper 'n fudge smaak.

Dag 3 word die koeie vereer, omdat hulle gehelp het met die oes. Die koeie word versier met blomme en klokkies en hul horings word geverf. Die laaste dag van Pongal is net 'n groot gekuier oor en weer.

Die mooiste deel van Pongal vir my is al die rangolis. Rongolis is patrone wat voor huise met gekleurde rysmeel gemaak word. Tydens Pongal staan die vrouens blykbaar al 4am op, om die rangolis te maak voor die gode begin wandel. Dit verseker dan dat die gode sien hier bly 'n goeie, flukse vrou, wat geseen moet word. Vandag was 'n vakansie dag en ek en die kinders het vroeg oggend in ons buurt gaan stap om al die kunswerke te bewonder.

Ongelukkig kon ek geen mooi foto's neem nie (het 'n paar met selfoon probeer neem, maar kon dit nog nie afgelaai kry nie). My kamera is by Japie wat tans in Rajasthan rond karjakker saam met sy pa, Bennie en Grant. Hulle is nou halfpad met hul Delhi-Agra-Ranthambore National Park-Jaipur-Pushkar-Udapuir-Jodphur toer. Behalwe vir die feit dat hulle weer geen tiere gesien het nie, 'n paar Delhi-bellies, 'n nors bestuurder, baie vroee oggende, elke nag in 'n ander bed, klink dit of hulle Indie nog geniet en besig is om 'n hele paar aande se stories en fotos bymekaar te maak.

Kerala

2009-01-09T14:37:00.008+05:30

We had such a good time on the Kerala houseboat in August that I really wanted to take my parents there as well. From Jaipur we had a very, very, very long day's travel all the way to Cochin. Around 8 in the evening we all arrived tired and grumpy at a dark and dodgy looking guest house in the Jewish part of Cochin. However, everything looked better in daylight, we had a great breakfast and the dark street turned into one with a great buzz and lots of lovely antique shops. The next 24 hours we spend on the houseboat. Again it was a wonderfully relaxing experience. An interesting thing we saw this time was farmers on boats gathering their hundreds of ducks. Asking what they do with the ducks, the answer was - sell them for Christmas.

From the houseboat we drove through the lush Kerala country side, up a mountain and past many tea and rubber tree plantations to south India's most popular wildlife sanctuary - Periyar. Beautiful scenery, but with 2 car sick children, the 3 hours drive felt a bit long. My ever faithful travel guide claim that Periyar is home to bison, sambar, wild boar, langur, over 1000 elephants and 46 tigers. Well, I knew our changes of seeing a tiger were very small, but we ended up seeing nothing !!! Well, 2 wild boars and something looking like a water buffalo (of which there are plenty in Chennai's streets). Needless to say Periyar didn't impress me at all. Kumily, the town next to the reserve, wasn't much better either - very overcrowded with tourist and lots of Kashmiri shops. Still, we have done a spice tour in Kumily which was very interesting, but afterwards I was trick into buying lots of spices, most of which I still haven't used!! That day JP and my dad had an endless discussion of how all tourists (except them) always get the unexplained urge to buy something, just to never use it again.

After Periyar it was back to our state, Tamil Nadu. We drove to Madurai (this time only one child got car sick) where we stopped at the Sri Meenakshi temple and flower market after which we got our flight back to Chennai. Southern India is famous for its temples of which this one with its 12 towers is one of the finest. Unfortunately, they were busy painting the towers and all were covered so we will have to go again. The flower market was beautiful. Marigolds, jasmine, roses and lotus flowers are sold at all temples and along the streets for offerings or for the women to put in their hair. At this market the flowers are sold in bulk and distributed all over south India.

Well, this is the end of our tour. We've had an amazing time, great photos, many memories and just a few souvenirs.

Golden Triangle - The End.

2009-01-08T10:39:00.027+05:30

Jaipur - Rajasthan

The last leg of our Golden Triangle trip took us to Jaipur the capital of Rajasthan. Driving from Agra to Jaipur, the scenery changed to more arid and camels started replacing cows as working animals.

In Jaipur we stayed in a lovely heritage hotel - Umaid Bhawan. The rooms were decorated very colourful, over the top Rajasthan style, including flowers painted on the ceilings. The best were the restaurant with great Tandoori chicken. In general the food in the north is really good. Not as spicy as in the south, with delicious breads and lots of non-veg options on the menus. Our favourite must be Kashmiri rice. At the moment I am trying out recipes and will post the perfect one later !!

Jaipur is also known as the pink city, because of its many pink coloured buildings in the old city. We thought that was because of the colour sandstone used to build these buildings. However, it's just pink paint. Apparently when the Prince of Wales came to visit Jaipur in 1853, the whole city was painted pink to welcome him.

The highlight was Amber Fort just outside Jaipur. The experience starts when you drive through the big city walls. At the base of the hill, elephants await you for a ride on them to the fort on top of the hill. Inside, the fort has beautiful winter and summer palaces, with a striking room of mirrors. Again the fort feature in Jodhaa Akbar, with Akbar coming to get his Hindu princes on the back of his elephant. Yes, just a story, but one can see and experience the splendour.

In Jaipur itself we went to the City Palace, but after Amber Fort we didn't think much of it. The only interesting bit we saw was the Maharaja/King himself (or so our tour guide told us). Part of the Palace is still his residence. The Maharaja is an old gentleman in a wheelchair and Inge refused to believe that he is actually a King.

On our second morning in Jaipur we went to a small village, Samode where we walked through its quiet streets. If you have a few extra pounds, Samode Palace, is the place to spend a night. We just had lunch there and visited the amazing hall of mirrors.

For our last afternoon in Jaipur, I went shopping in the bazaars with JP and my mum. I thought myself an experienced shopper in India, but this place was too much. Madam, come inside, just have a look, looking is free, where are you from, I have beautiful dress, shoes, fabric, carpet, what do you think, buy something nice for your friends, it's very cheap, how much do you want to pay, times ten. Between this you need to dodge cycles, rickshaws, poo and chicken butchers. After that, I am now an emporium convert (Emporiums are big shops with large variety of Indian craft goods (carpets, wood, dolls, paintings etc), more expensive than the bazaars, but less hassle). The only words my mum had after this experience was - I need a shower.

One of the sad things we saw on our tour was the impact of the Mumbai attacks on tourists. Travel guides warn you about long queues for the elephant rides at Amber fort, but when we were there, elephants were waiting for tourists.

Golden Triangle continued.....

2009-01-07T13:24:00.018+05:30

Agra - home of the Taj Mahal

Taj Mahal. It is the most beautiful building in the world. It is everything you've heard, all the cliches. It is overwhelming and words cannot do it justice. We visited it in the morning (next time I would go as early as possible) and at sunset we went to the Katcpura village and viewed it from opposite the river, with the Taj reflecting in the river. Magic and free !

The rest of the day we visited the Agra Fort and Baby Taj. Before starting our tour, I've read a lot about the Mughal Empire and watched a few Hindi movies (incl Jodhaa-Akbar) about that period. The Mughals ruled from the early 1500s to the mid 1800s and of the Emperors Akbar was The Great !! The best known must be Shah Jahan, grandson of Akbar and builder of the Taj Mahal. At the peak of their rein the Mughal Empire were vast, their palaces, forts, tombs splendid and they loved the finer things in life. A fascinating lot. The Agra Fort was built by Akbar and is impressive and although the story of the movie Jodhaa-Akbar is mainly fictional, it still gave me a very good idea of all the grandness of Agra fort. Agra fort is also where Shah Jahan was imprisoned by his son and later died (at least he did have a view of the Taj Mahal from his tower).

Agra itself is a dirty place, so after spending 2 nights there we were ready to move on to Jaipur. On the way we stopped at Fatephur Sikri, Akbar's capital for a few years. Again very impressive. In its days of splendour it was also home to Akbar's royal harem of about 5000 women ! Both Agra Fort and Fatephur Sikri are build of red sandstone and inside there are palaces and big open public areas. You have to imagine it all filled with carpets, paintings, big tent like roofs and doors, ladies in colourful saris, ponds filled with rose water and warriors on elephants. Things don't come that grand anymore. (Spot the Springbok jerseys - after the Mumbai attacks JP made sure no one will confuse him for American or British !!)

The Golden Triangle

2009-01-06T09:55:00.016+05:30

It is about time that I blog about our holiday. We've seen so many things and of course I've taken hundreds of photos, my problem is how to keep it short ! I will try.....

Delhi
(Inge's question - Can you spot the difference between Delhi and Chennai ?)

Like most tourist coming to India, we started with the Golden Triangle (Delhi-Agra-Jaipur). We arrived early morning in Delhi and only did a bit of sightseeing after which we headed for Agra. To try and see Delhi in one morning is impossible, but still I had one of my most amazing Indian experiences that morning. From the airport we drove through New Delhi. New Delhi is impressive with its wide clean streets and big colonial buildings, but somehow you get the feeling, this is not the real Delhi. Next was Old Delhi - the real thing. We all (including Oupa, Ouma and the kids !!) got on 3 different cycle rickshaws which took us through one of the old markets. It was unreal, like driving through the most chaotic and colourful dream. Just brilliant. We started off outside the market and first had to negotiate through the very busy traffic (I could see my mum's face turning very pale) and then into the market with rickshaws, bicycles and people the only traffic. First we drove through the street with all the silver shops, next was the bridal street, then books and stationary. The bridal street was best - hundreds off little shops selling saris, fabric, bangles, bindis, and my favourite the sari borders (the little strings of fabric you put on the sleeves). I've tried to take photos, but it just don't do any justice to what we've seen and I was so overwhelmed that I didn't even think of asking the rickshaw cycler to stop, for me to take a decent photo or go into one of the shops. Inge asked afterwards if we can go back and buy something. Yes, hopefully we will !

All was too much for Jean and he fell asleep (right).

Happy New Year !

2009-01-05T11:06:00.003+05:30

Sjoe, die vakansie het eenvoudig verby gevlieg. Eintlik moet ek se die jaar het verby gevlieg. Dis moeilik om te glo ons is al amper 'n jaar in Indie. Wat my egter paniekerig maak is dat daar nog net 1 jaar oor is en dat Japie reeds begin besin oor waarheen dan. Die 10 dae wat ons getoer het, het my opnuut laat besef hoe ongelooflik baie hier te sien en ervaar is in Indie. 'n Jaar is nie genoeg om alles in te pas nie ! 2008 was 'n baie geseende jaar. Daar was verseker baie uitdagings, frustrasies en nuwe dinge, maar ek kan se dat ons tevrede kan terugkyk, het baie goeie herinneringe en stories, het goeie vriende gemaak en het baie om die Heer voor dankbaar te wees.

Wel, baie het gebeur vandat ek laas geskryf het. Ons het 'n fantastiese toer gehad (sal later meer skryf en foto's opsit), ons het lekker Kersfees gehou by die huis, my ouers is veilig terug in Stellenbosch, Jean is gepotty train (amper) en Inge en Jean is vanoggend terug by die skool. So ons het 'n 'normale' week wat voorle tot ons volgende kuiergaste, Japie se pa, Bennie en Grant, Vrydag hier aanland.

Jean word 3 en baie ander dinge

2008-12-12T22:29:00.006+05:30

Dit was 'n lekker besige week en die hoogtepunt was Woensdag toe Jean 3 geword het. Eintlik moet ek bieg - dit was 'n bietjie van 'n afskeep verjaarsdag. Ek het nie self koek gebak nie en ons het nie maatjies genooi vir 'n partytjie nie. Om op te maak het ek 'n leeu koek (hy is nou in sy leeu fase....) vir sy verjaarsdag bestel by een van die vele bakerye. Vanilla en strawberry soos hy daarvan hou. Die oggend het ons hom vroeg wakker gemaak met al sy geskenke en koek vir ontbyt !! Die res van die dag het hy saam met Oupa en Ouma gespeel.

Die week was veronderstel om 'n rustige een te wees met baie tyd om saam met my pa en ma in Chennai se winkels, strate, koffieplekke en restaurante te spandeer. Helaas. Ek het 2 oggende in die FRRO se stowwerige kantoor spandeer om ons Indie visas en verblyfpermitte te hernu. Gelukkig het Japie en sy kantoor al die vorms voorberei. Ek moes net met die dikke pak papiere in 'n ry wag (en elke 10 minute na 'n nuwe stoel skuif, soos die ry vorentoe beweeg - amper soos musical chairs) en dan van venster na venster gaan om verskillende papiere vir verskillende klerke te gee. Ons visa's is nou tot April hernu en die pak papiere is aangestuur na Delhi om dit tot Januarie 2010 te hernu. Verder het ek nog 'n dag spandeer om 'n nuwe blyplek te soek. Ons bly in 'n lekker plek, goed gelee en baie ruim. Toe ons Feb hier aangeland het, was ons egter nuut en naief. Nou weet ons dat die landlord vra 'n onrealisties hoe bedrag vir die plek ivm wat ander expats betaal, hy wil nie die prys aanpas nie, ons kontrak verval einde Jan09, ons wil nie van daai expats wees wat huurpryse (bestuurder en bediende salarisse) opjaag nie (al is dit die maatskappy wat betaal) en die AC's breek kort-kort, so ons oorweeg dit sterk om te trek.

Wel, die goeie nuus is, more vertrek ons almal op vakansie !! Ons sien baie uit. Eers die Golden Triangle (Delhi-Agra-Jaipur) en dan weer na Kerela (Fort Cochin, huisboot, Periyar en Madurai). Ek skryf weer na Kersfees !

Ons kuiergaste is hier en Kersfees is oppad

2008-12-07T15:40:00.015+05:30

Ek het baie gewonder oor Kersfees in Chennai. In ‘n oorwegend Hindu stad het ek nie te veel verwagtinginge gehad nie. Wel, ek het vergeet dat in die wereld van vandag beteken Kersfees geld, maak nie saak of jy Hindu, Moslem of Christen is nie. In al die groter winkels is daar tradisionele Kersversiering, insluitende Kersvader met sy rooi pakkie en baard. Glad nie op dieselfde skaal as in Engeland of SA nie, maar dis daar. In baie van die kleiner straat winkeltjies word groot veelkleurige papier en plastiek sterre verkoop. Baie vrolik. Hotelle adverteer Kersetes en almal reel Kerspartytjies.

So was ons vandag by die OWC se Santa Brunch vir al die expats. My pa en ma het Donderdagoggend na hul dag in Dubai veilig hier aangekom en het gedeel in die opwinding. Daar was hope Kersfees arts and crafts vir die kinders, kersmusiek, Kersvader, geskenke en regtig heerlike Kersfees kos (van eiers en spek vir ontbyt tot turkey en plum pudding vir middagete). Inge was erg teleurgesteld met die klein geskenkie wat Kersvader vir haar gebring het, maar die speel met al die maatjies en al die goodies van die arts en crafts het darem opgemaak daarvoor.

Donderdagmiddag was ons na Inge se skoolkonsert. Ek was maar bietjie teleurgesteld. Wel, die konsert was oulik, maar dit was net 'n konsert, nie 'n Nativity Play nie. Inge was darem 'n ster (soos 'n ster in die lug, nie die ster van die konsert) en haar klas het 'n paar sekulere Kersfees liedjies gesing........

Met my pa en ma hier, is dit lekker om Chennai weer uit die oe van 'n toeris te bekyk. Hulle monde hang by tye oop en daar is gereeld 'n kopskud uit ongeloof, maar hulle geniet Chennai. Ons het baie om te wys en hul tyd in Chennai is min. Gister het ons gaan stap in die Theosophical Society se tuin, na die groot Banyan tree gaan kyk en die aand het ons gaan kite vlieg op Elliots Beach. Vrydag het ek en Jean DakshinaChitra vir hulle gaan wys en na die tyd het ons by Lydie's gaan eet. Die kos was lekker, maar die hoogte punt is die eienares. Sy is 'n Belg, nou getroud met 'n Indiese Moslem, wat al die wereld vol getoer het en oa 'n paar jaar as joernalis in die SA tydens die apartheidsjare gewerk het. Noddeloos om te se sy het baie interessante stories.

Madras Club

2008-12-03T17:44:00.007+05:30

Vir die oploop na Kersfees hou die OWC verskillende Kersfees funksies vir die charities wat ons ondersteun. Een van hulle was vanmiddag - 'n middagete saam met 'n klompie bejaarders by die Madras Club. Wel, ek sal nou maar eerlik wees, vir my was die groot trekpleister om te gaan eet by die Madras Club. Dit is een van Chennai se ou instellings. 'n Pragtige ou gebou, restaurant, bar, tennisbane, swembad, groot boomryke gronde en baie moeilik en 'n lang proses om lidmaatskap daartoe te kry (ons probeer nou al 9 mnde !). So ek wil al lankal sien hoe dit daar lyk, maar is nog nooit daarheen genooi nie. Ek was nie teleurgesteld nie en die plek is pragtig opgetooi vir Kersfees. 'n Heerlike middagete, in ou wereldse sjarme met klaviermusiek in die agtergrond.

Lyk darem of die geluk aan ons kant is. Ons is so 2 maande gelede deur 'n permanente lid voorgestel tot die klub, Japie was vir een onderhoud en gaan volgende Vrydag vir 'n 2de onderhoud. So miskien sal ons in die Nuwe Jaar daar kan gaan uitspan.

NS. Koti is weer 'out of commission'

Die son skyn weer

2008-11-30T20:05:00.017+05:30

Gister het die son begin om by tye deur te breek en vandag skyn die son weer heerlik en dit lyk of die groot reen verby is. Oral langs die paaie hang mense hulle huisdinge in die son om droog te word. Vrydag was die skole steeds almal gesluit. Ek het besluit om die reen te trotseer en is met die kinders na een van die binnehuise speelplekke. Moet se ek het nie besef die strate was so toe onder die water nie, maar ons het deurgedruk en darem 'n paar foto's ook kon neem.

Ek skat plek plek sal die water nog vir 'n ruk so staan, wat vir ons 2 slegte dinge beteken. Muskiete en 'n vrot klankie in die lug. Die vullisverwyderings sisteem werk hier bietjie anders. Hier is nie wheelie bins wat sekere dae van die week uitgesit word nie. Ons bly seker in Chennai se poshste woonbuurt, maar selfs hier gooi almal hul vuilgoed op hope langs/in die strate. Die word dan gewoonlik weekliks verwyder. Wel, op die beste van tye stink so 'n hoop vuilgoed en as dit nat is net soveel erger.......

Chaos - Chennai en Mumbai

2008-11-27T21:30:00.003+05:30

Ons het vanoggend wakker geword in 'n chaostiese Indie. Laat ek begin met Chennai, dis 'n makliker storie.

Sikloon Nisha het Chennai vannag getref en woed oor 'n groot deel van die Tamil Nadu kus. Eintlik het die reen al Dinsdag begin en gister was reeds baie skole, insluitende Jean s'n, gesluit. Deur die nag het die reen aangehou en paaie is heeltemal oorstroom. Alle skole en baie kantore was vandag gesluit. Japie het eers uitgevind dat hulle kantoor ook gesluit is, toe hy daar aankom, maar getrou aan sy aard het hy heeldag gebly en gewerk. Ek en die kinders het eintlik 'n lekker dag by die huis gehad. Kersversierings gemaak, fliek gekyk (Lion King 2 maal - Jean se gunsteling tans) en koek gebak. Meeste mense in Chennai het egter 'n baie moeilike dag gehad. Motorfietse (die vervoermiddel van meeste) laat almal sopnat, huise is oorstroom en die dodetal oor die hele Tamil Nadu staan op 51. Sikloon Nisha word egter heeltemal oorskadu deur die gebeure in Mumbai.

Mumbai. 125 dood. 327 beseer. Sedert ons in Indie aangekom het, is dit die 5de terreur aanval in 'n Indiese stad. Die ander het by my verbygegaan en nie juis geraak nie. Al is Mumbai baie ver laat dit my steeds onrustig. Anders as vorige kere, was die aanvalle die keer gemik op toeriste plekke en baie goed georganiseerd. Wel, ek sal kies om positief te bly en te weet dat in 'n land van 1 biljoen mense is 125 nie baie nie en ons hopelik steeds veilig.

Die Taj Mahal Palace - een van die 2 hotelle wat nou so deurloop - het eintlik 'n pragtige storie. Blykbaar het Jamsetji Tata (die stigter van die Tata groep) die luukse Taj hotel laat bou, nadat hy toegang geweier is tot die "whites only" Watson hotel, die beste hotel in die stad op daardie stadium. Die Watson hotel bestaan nie meer nie, maar die Taj Palace, wat sy deure in 1903 geopen het, is nou die vlagskip van die Taj hotel groep waar konings en presidente oornag en die res van ons nog wou gaan tee drink het.

Op 'n beter noot - Kotti is terug op sy pos en ons baie verlig.

Weer bestuurders

2008-11-26T16:51:00.005+05:30

Nog 'n jaar in Indie en ek kan 'n boek skryf oor bestuurders. Hulle is 'n unieke klomp. 'n Goeie bestuurder is goud werd en doen baie meer as net motor bestuur. 'n Goeie bestuurder kan redelike Engels praat, is altyd betyds om sir 7am werk toe te neem, hy was die kar vroeg oggend en zap al die muskiete wat in die kar oornag het, sorg dat die kinders vas is in hul karstoeltjies en sit die A/C aan (baie koud as sir alleen ry, bietjie warmer as madam en die kinders ook in die kar is). Anders as die res van al die motoriste, moet hy ry, sonder om die toeter te veel te druk, rustig genoeg sodat madam nie senuagtig raak nie, maar ook vinnig genoeg om almal betyds by hul bestemmings te kry. Inkopie tyd moet hy weet waar is al die winkels, help om die sakke te dra, niks se as madam baie koop nie en by die kinders in die kar bly as madam net 'vinnig' gaan brood koop. Hy moenie spoeg, burp of poep in die kar nie. Soms moet hy op sy eie gaan eiers koop, rekeninge betaal, kinders skool toe vat en briewe pos. In die aande moet hy op kort kennisgewing beskikbaar wees om tot laat te werk. As iemand 2am op die lughawe gehaal moet word, moet hy sommer in die kar slaap om betyds te wees. Hy moenie elke week vir 'n 'loan' vra nie - veral nie as hy nog afbetaal aan die vorige een nie. Dan die heel belangrikste - hy moet altyd 'n selfoon he wat werk en aan is !

'n Bestuurder werk lang ure, hy sien hoe ons meer geld uitgee op een ete as wat hy in 'n week verdien. En aan die einde van die dag, stap hy na die busstop of klim hy op sy motorfiets huistoe. Nie altyd maklik nie. Ek het nou die dag die storie gehoor van 'n bestuurder wat hom so vererg het vir sy madam se aanmerkings oor hoe hy bestuur, dat hy in die middel van 'n besige pad, uit die kar geklim en geloop het.

Goeie bestuurders is skaars. Hulle het darem nie net swaar nie. Gemeet aan Chennai standaarde kry hulle 'n goeie middelklas salaris en baie tips. Groot dele van die dag sit hulle iewers en wag, so daar is baie tyd vir praatjies maak, chai drink, tiffins eet en dvd's kyk. Meeste karre hier het dvd spelers. Aan die begin het ek ook gevra hoekom, die kinders kan mos by die huis tv kyk - wel, dis sodat bestuurder en pelle kan dvd's kyk ! Soms moet ek se, as die klomp bymekaar is, is hulle erger as tienerseuns in hul pa se karre. Ek het selfs al gehoor van bestuurders wat nee gese het vir 'n werk met 'n goeie salaris, net omdat die familie se kar hom nie aanstaan/nie by sy status pas nie.

Ons het al 'n hele klomp bestuurders gehad. Eers was daar die dieseldief, daarna 'n string tydelike ouens, insluitende oompie Raman en Babu. Ons het genoeg gehad van sukkel met karre en bestuurders en het Europcar gekry om kar en bestuurder vir ons te reel. Die eerste bestuurder wat hulle ons gegee het, het net 'n week gehou en ons amper ons Kerala vakansie gekos. Daarna het Kotti begin. Kotti is 'n goed, hy voldoen aan meeste vereistes. Sy oom is egter Saterdag oorlede, hy na die begrafnis en sedertdien het ons nog nie weer van hom gehoor nie - selfoon se "no". Ons het tans weer tydelike bestuurders, die dat ek vandag besin oor goeie bestuurders.

Security hier onder se Kotti het laat weet hy sal more terug wees. Nou waarom nie vir ons bel nie ? Miskien is sy selfoon regtig stukkend en ken sy suster, se auntie, se uncle die dobi wat hier langs die straat stryk en het die gevra dat die chai verkoper op sy fiets 'n boodskap vir security by die hek moet gee, om vir ons te se. Wie weet - ek twyfel egter.

Smiling Schoolgirls

2008-11-23T20:32:00.008+05:30

Elke jaar hou Global Adjustments ('n relocation agentskap wat ons look-see visit in Chennai gereel het) 'n expat foto kompetisie - Beautiful India. Daar was 4 afdelings - places, faces, culture and into India. Ek het deur my 100de Indie foto's gekyk en 'n paar ingeskryf. Wel, die kompetisie was natuurlik baie straf - 500+ foto's is oor al die afdelings ingeskryf. Ek het egter my familie se brunch in die Taj Coromandel verdien - Smiling Schoolgirls - het 2de gekom in die faces afdeling !

Speelgroep

2008-11-18T22:18:00.004+05:30

Elke Dinsdagmiddag is dit tyd vir OWC speelgroep. Die eerste Dinsdag van die maand is dit by die skool se speelgrond en die res van die tyd maak ons beurte by ons huise. Die eerste keer het ons beurt geval in die groot skoolvakansie, so daar was net 'n paar mammas en kinders. Vandag was dit weer ons beurt en daar was baie maatjies ! Ek het na die tyd gaan tel - op 'n stadium was ons 48 siele in die huis. Kyk al die skoene voor die deur.

Dis gewoonte hier om skoene uit te trek voor jy in iemand se huis in gaan om nie stof in te trap nie. In Engeland doen party mense dit ook in die winter, maar hier moet ons ook by sommige winkels, Jean se skool, gim, tandarts en natuurlik tempels skoene uittrek. Gelukkig, dra ons net sandale, so mens hoef nooit te wonder of jou sokkies heel is nie.

Afskeid

2008-11-16T20:27:00.006+05:30

Een van die moeiliker dele van bly in Chennai as 'n expat, is dat mens gereeld moet afskeid neem. Expats hier bly gewoonlik tussen 1 tot 3 jaar, so daar is altyd nuwe mense wat kom en oues wat gaan. Ek sukkel nog met die kort termyn vriendskappe. Siende dat mense so baie kom en gaan, maak mense vinnig vriende en nuwelinge word altyd hartlik verwelkom, maar daar kom ook altyd 'n afskeid. Vandag het ons afskeid geneem van 'n familie met wie ons goed bevriend geraak het en baie lekker saam gekuier het. Wel, die lekker deel was, dat dit in die vorm van 'n braai was - ons eerste braai in Chennai ! Ons was 5 families saam, almal met kinders, lekker kos, koue bier en 'n heerlike saam kuier. Die ander voordeel is dat teen die tyd wat ons hier weggaan behoort ons kuier plek in Oostenryk, Finland, Belgie, Australie, Amerika, Swede en natuurlik Chennai te he !

Ons eerste Hindu troue

2008-11-16T13:35:00.013+05:30

Een van Japie se kollegas, se broer, het so maand gelede iewers in die suide getrou waar sy vrou se familie bly. Gisteraand het hulle 'n tweede onthaal hier in Chennai gehad, waarheen ons ook genooi is. Die foto bo links, is van die pragtige uitnodiging wat ons gekry het. Dit was 'n lekker verkorte weergawe van die oorspronklike troue en daar was ook nie so vreeslik baie mense nie. So 'n goeie geleentheid vir ons eerste blootstelling aan 'n Hindu troue.

Met die ry soontoe het ek vir die kinders gepreek om vriendelik te antwoord op die vraag "what's your name?", nie gesigte te trek as hulle in die gesig geknyp word nie, en veral nie sies te se vir kos wat hulle nie eet nie !! Wel, hulle was perfekte gaste. Inge se net 5 mense het haar geknyp en Jean het die chapati's baie geniet.

Die saal buite was pragtig versier met mango blare, liggies en 'n tafel met allerhande beeldjies uitgekerf uit groente. Buite was daar ook 'n bouncy castle en klomp vermaak vir die kinders, maar ongelukkig het dit gereen, so ons is dadelik na binne. Binne het ons in 'n saal gesit en terwyl ons gewag het vir die bruid, het die kinders prentjies op hulle hande laat verf en ek het 'n mehendi op my hand laat doen (dit word gese dat hoe donkerder die mehendi uitkom hoe liewer is jou man vir jou.....) Met die bruid se koms het sy en die bruidegom voor in die saal gaan staan, mense het vir hulle geskenke gegee en fotos saam met hulle laat neem. Japie het voor die tyd by sy werk rondgevra wat se geskenk ons moet gee. Almal het gese 'n silwer houertjie waarin mens olie gooi en dan laat brand, vir nie meer as INR500 nie. Ons is dus Saterdagoggend na 'n juwelier om die te gaan koop. Daar kon ons kies uit 'n groot verskeidenheid, die potjies is geweeg en die prys word dan uitgewerk volgens die huidige prys van silwer. Die juwelier se groot besigheid is goue juwele en ek het besef ons familie gaan baie af steek die aand. Hier in Chennai word 'n familie se welvaart geken aan hoeveel goue juwele die vroue dra. Die bruid het dan ook pragtig gelyk en is versier met goue juwele aan die arms, nek, kop en ore. Wel, miskien is goud nie vir my nie, maar ek het aan Japie genoem dat Kersfees kom nader en soos altyd.... when in Rome....

Na die geskenk gee en foto sessie, het die mense stuk stuk na die eetsaal onder gegaan. Daar is lang rye tafels gedek, met die kos op piesangblare bedien. Ons is die eerste westerlinge wat van die spesiefieke kok se kos geeet het, so hy het met groot afwagting gestaan en kyk of ons sy kos gaan eet en geniet. Koti, ons bestuurder is ook genooi om saam onthaal te hou, so hy het met net soveel entoesiasme vir ons vertel van die verskillende kosse en was baie in sy skik dat ons dit geniet het. Die kos was regtig baie lekker en 'n dag later kan ek ook getuig dat die kos ons geen latere probleme gegee het nie. Na ete is ons huis toe. Nou hou ek duimvas vir 'n uitnodiging vir 'n volledige troue. Dan sal ek my Sari aantrek en die familie juwele aansit !

Halloween

2008-11-10T14:11:00.004+05:30

This is halloween, this is halloween,
halloween, halloween, ha, ha, ha !

Laas week het ons gehalloween dat dit by my ore uitloop. Nog nooit het ek enige erg gehad aan halloween nie, maar Inge is by 'n Amerikaanse skool en vir hulle is dit 'n groot ding. Blykbaar in die US word huise versier soos dit in UK gedoen word vir Kersfees ! Eintlik het ons halloween al in Disneyland begin. Daar was oral pampoenmense wat besig was om Disneyland oranje te verf. Terwyl ons weg was het die OWC vir die kinders 'n halloween arts and craft middag gehad en die volgende dag sou hulle gaan trick or treat. Die trick or treat het uit gemonsoon, so ons eerste Woendag terug het ons na skool gaan trick or treat. Dit was hier in ons woonbuurt, ons het 'n kaart gekry met waar om te gaan en het saam met die ander 150 kinders, almal in kostuums, die woonbuurt ingevaar. Die locals het omtrent van hulle fietse afgeval om die gedoente te aanskou. Inge en Jean het met 'n sak vol sweets by die huis gekom. Donderdag het Inge in haar klas 'n halloween carnival gehad. Ek moes oranje spaghetti maak vir die kinders om spinnekoppe, bats en spokies daaruit te vis en Vrydag het hulle 'n halloween parade gehad vir die hele Elementary skool. Nou weet ek ook.

This is halloween, this is halloween,
halloween, halloween, ha, ha, ha !

NS. Vir volgende jaar sal ek bietjie navors wat presies halloween beteken en waar dit sy oorsprong het, maar vir vanjaar het ons net die pret geniet.

Terug van 'home leave'

2008-11-08T07:51:00.003+05:30

Na 'n heerlike 2 weke in Engeland is ons terug in Chennai - home sweet home - ja, nogals die keer. Eintlik is ons al 'n week terug, maar tussen jetlag en al die kinders se aktiwiteite het ek geen kans gekry vir blog nie.

Nog nooit is ons so sleg gevang deur jetlag nie. Met UK wintertyd, verskil Indie en die UK nou 5.5 ure en ons lywe se horlosies sukkel om aan te beweeg. 9pm in die aande kry die kinders hulle 2e asem en in die oggende moet ek hulle uit die beddens sleep. Inge het gese die naweek wil sy net slaap en slaap en slaap.

Die Engeland kuier was baie lekker - die weersiens tussen die 4 niggies en nefies was groot en ons het dit baie geniet by die Salta's. Ons was gelukkig om saam met baie van ons vriende in Engeland te kon kuier en een Sondag na die SA kerk te kon gaan. Die ander hoogte punte was slaap onder 'n duvet, stap in die luukse winkels, self bestuur (Ciska was baie braaf en het haar vinnige kar vir ons geleen), baie vleis eet, 'n besoek aan Westcott en al die herfsblare wat die wereld daar versier. Ons was ook vir 'n paar dae na EuroDisney wat ons almal baie geniet het. Ons ander het egter vir Jean so uitgeput dat hy later gesmeek het - bed toe ! Gewoonlik is dit 'n stryd om hom in die bed te kry.

Ja, en die keer kan ek regtig se dis lekker om terug te wees. Koti se vriendelike gesig het ons 3am op die lughawe ingewag. Die weer is heerlik koel - selde warmer as 30 C. Wel, dit is immers amper winter hier. Nadat Inge baie swaar afskeid geneem het van almal in Engeland is sy weer tevrede en gelukkig by haar maatjies in die skool. Amudha is weer op haar pos en maak die huis pragtig skoon. Ons het nie een vervelige oomblik nie en is lekker besig en oor 'n maand kom my pa en ma kuier.

Monsoon

2008-10-14T22:23:00.001+05:30

Die Monsoon is hier ! Vir die res van Indie is Monsoon tyd van Junie tot September. Hier in Chennai moet ons wag tot Oktober. In Bollywood flieks is daar altyd 'n stukkie waar mense buite in die reen dans en lag en ek moet se die Monsoon bring nogals 'n vrolike gevoel saam. Na die maande en maande se geweldige hitte en humiede weer, bring die reen voorwaar 'n lafenis. Die monsoon kom ook nie stil-stil nie - dis donderslae, weerlig en harde buie reen. 'n Harde reenbui hou egter nooit lank aan nie en as mens tyd en geduld het, moet jy bloot 'n rukkie onder iets skuil. Ek was egter bietjie stadig om dit te leer en het Sondag van die kerk tot die kar sop-sop-sopnat gereen. Koti het net sy kop geskud en gese "Madam - just wait!". As die reen so hard val, is dit net 'n paar minute dan verander die paaie in riviere. Lyk nie of hier juis dreineringsisteme is nie. Langs die pad is dit 'n vrolike spul. Die motorfiets en fietsryers stop almal en skuil van die reen onder hulle sambrele. Die haastiges ry met saambreel en al op die fiets/motorfiets. Wel, as dit reen is die verkeer so stadig dat 'n oop sambreel nie juis pla nie. Die onvoorbereide haastiges reen natuurlik lekker nat. Dis steeds glad nie koud buite nie, maar ek dink vandag is sover my koelste dag in Chennai - 'n gemaklike 26C. Lekker herfsweer.

Diwali Mela

2008-10-12T19:37:00.012+05:30

Saterdagaand was Diwali Mela (Fees van die ligte viering) by Inge se skool. Eintlik is Diwali vanjaar eers 27 Oktober, maar dan is dit ook skoolvakansie. Die drag was Indian Casual. Ons en amper al die ander nuwelinge by die skool is die oggend Fabindia toe om te gaan klere koop. Fabindia is 'n bekende winkel met informele Indiese klere, mooi linne, gordyne ens. Die inkopie uitstappie was baie suksesvol en Japie het 'n nuwe kurta gekry, Jean 'n pajama broek en Inge 'n romp, toppie en dupatta (serp). Wel, Japie se kurta is 'n korte, so lyk eintlik maar soos enige ander hemp. Jean het al 'n lang kurta gehad en saam met die pajama broek (wyd bo met lang nou pype) het hy pragtig gelyk. Ek het een van my vele mini kurta's aangehad en Inge was die ster van die aand met selfs jasmyn blommetjies in haar hare.

Die Mela self was heerlik. Die skool was pragtig versier met Sari's wat van die boonste verdiepings af gehang het en baie liggies. Die kinders het sonder einde saam met hulle maatjies rondgehardloop en gespeel op die gras. Daar was Indiese danse in die gimnasium, maar die kinders wou net speel. Ons het 'n heerlike Indiese ete gekry en alles is afgesluit met 'n groot vuurwerkvertoning.

Feeste, feeste en feeste

2008-10-10T09:06:00.014+05:30

Oktober is die maand van feeste. Elke paar dae word 'n ander fees gevier, altyd mooi kleurvol, interessant en lawaaierig. Ek kan nie lekker tred hou met al die name en redes nie, maar hier is 'n paar foto's en my weergawe daarvan.

Navratri - Festival of the dolls - Die fees van die poppies is deel van Navratri wat oor 9 nagte en tien dae gevier word. Dit is ter viering van die 9 verskillende vorme van vroulike godheid. In Hindu huise stal die moeders poppies uit om die fees te vier. Een van die godinne is Saraswati - godin van kennis, musiek en kunste en dus word die fees ook in skole gevier. Die poppies word op verskillende vlakke uitgestal om die verskillende stadiums van Hindu spiratuliteit te simboliseer. Onder is diere, dan gewone mense (by Jean se skooluitstalling was dit mannetjies wat krieket speel), dan gewoonlik priesters en laaste die gode.

Ayudha puja - De puja word op die laaste aand van Navratri gedoen, wat in Chennai Woensdag was, en is om die implemente wat in 'n persoon se daaglikse lewe gebruik word, te vereer. Vir kinders is dit skoolboeke, bestuurders hul karre, kantoorwerkers hul kantoor en rekenaars, tuiniers hul graaf en vurk en ou mense hul TV's. Die goed word dan versier en die idee is dat dit vir 'n dag lank nie gebruik moet word nie. Die dat die staatskole en meeste besighede 'n vakansiedag gehad het.

Koti het ons kar blinker as ooit skoongemaak, die puja by die kantoor gaan doen en die kar het teruggekom, versier met blomme en bindhi's ooral op die kar.

Die aouto rikshwas word pragtig versier met blomme en piesangblare. Al die blertsies op die vensters is bindhi's.

Die bouers oorkant ons huis het natuurlik uitgehang vir die fees. Kyk die vlaggies, piesangblare en piesangtrosse ! Ja, ou Guy hang nog steeds.....

Japie se kantoor versierings.

Winkels word ook versier - Amma Naana - die winkel waar ons al ons Westerse kos koop.

Sondae in Chennai

2008-10-06T12:28:00.007+05:30

Die madams van Chennai maak nie kos op 'n Sondag nie. Dis nie dat ons lui is nie, want watter groter plesier is daar as om vroeg op te staan terwyl die res van die huis nog slaap, aartappels te skil, die boud in die oond te sit, poeding reg te kry en dit alles voor kerk, sodat die kos reg is vir 12 uur ? Dis net, "when in Rome......" Daar is 2 keuses hier - Sondag brunch of Ideal Beach. Hier is 'n verskeidenheid van hotelle wat 'n Sondag brunch het. Die eerste keer wat ons gegaan het, was ons verras dat dit eers 12:00 begin het en ons het bacon, eiers en croissants verwag. Die was wel daar in 'n hoekie, maar ook alle ander soorte kosse. Party disse word buffet styl voorgesit, soos die slaaie, groente, kase, Indiese kos en ander kosse, soos steak, hamburger, vis, prawns, pasta, pizza bestel mens by stalletjies en dit word vars voorberei. Dan is daar natuurlik die poeding tafel ! Ons gunsteling brunch is by die Courtyard Marriot, siende dat daar ook 'n bouncy castle, gesigverf, ballonne en towernaar is om die kinders besig te hou terwyl ek en Japie rustig kan sit en eet. Dis dan ook by ons eerste brunch hier, wat ons besef het, dat Indie nie net goeie dinge vir die kinders gaan leer nie. Jean het baie gou agtergekom dat daar 'n menigte is wat staan en wag om hom te bedien. Vinnig het hy begin om net sy vingertjie na 'n ballon, koeldrank of roomys te wys en dit word vir hom gebring.

Wel, ons kan nie elke Sondag net eet nie, so Ideal Beach is 'n goeie alternatief en die kinders se gunsteling. Ideal Beach is amper 'n uur se ry van ons af en dit is die enigste resort wat dagbesoekers toelaat. Daar gekom gaan sit ons altyd eers op die strand onder die palmbome en as dit nie te warm is nie, kan ons, ons voete gaan nat maak in die see (nie regtig vir swem nie, te gevaarlik). Vir middagete gaan ons na die restaurant langs die swembad en na ete is dit swemtyd (want dan is die swembad in die skadu !). Laat middag as ons terugry, vang die ander altyd 'n lekker slapie in die kar. Ek moet natuurlik wakker bly om te help kyk dat ons uit die pad bly van koeie, busse, fietse, karre en bokke.

Jean skool konsert

2008-10-03T10:59:00.003+05:30

Gister was 'n vakansie dag om Gandhi se verjaarsdag te vier. Japie moes ongelukkig gaan werk, maar was betyds terug vir die hoogtepunt van die dag - Jean se skoolkonsert om hulle 2de bestaansjaar te vier. Dit was 'n groot geleentheid, in 'n spesiale saal met die Amerikaanse Consul General wat dit geopen het......

Die uitnodiging het gese ons moet 4pm sit, maar aangesien dit Indie die is en 'n local skool het ons gedink ons hoef nie te stiptelik te wees nie. Wel, weereens het ons besef ons verstaan nog nie Indie tyd nie, want toe ons net na 4pm daar aankom, was ons van die laastes om op te daag !! Die meeste kinders in die skool is so tussen 1 en 4 jaar en het pragtig konsert gehou. Jean en sy maatjies het 'n ABC liedjie gesing en elkeen het 'n beurt gekry om voor te staan met sy letter (Jean met J). Jean was 'n ster en het sy oomblik baie geniet. Hy het dit so baie geniet, dat toe die volgende groep opgaan, het hy besluit hy wil weer en 'n het pragtig gaan saam dans. Die ouers is gevra om nie foto's en videos te neem nie, so ek het ongelukkig niks om te wys nie. Daar was egter fotograwe so hopelik kan ek binnekort van hulle foto's opsit.

Langs die strate van Parrys

2008-09-21T22:25:00.013+05:30

Saterdagoggend het ek en Japie in die strate van Parry's Corner, of sommer net Parrys, gaan stap. Nuwelinge in Chennai mag met die aanhoor van die naam dink aan straat kafee's, pragtige geboue, musiek en inkopie hemel soos in die regte Parys. Dit alles en veel meer is in Chennai se Parrys, net anders.

Parrys is terselfdertyd berug en geliefd in Chennai. Dis die plek waar jy enige iets kan koop, jy moet egter stap, want karre kan nie in die straatjies nie. Daar is 'n straat vir pype, 'n straat vir krane, een vir staal, een vir brille, 'n ander vir potte, nog een vir rokke. Ek was opsoek na tafeldoeke vir Halloween, maar die straat het ons nie gekry nie. Ons het verby 'n skool gestap net toe die kinders uitkom en in fiets rickshaws klim, oppad huistoe. Parrys het tempels, moskees, kerke, sommer langs mekaar. Ons het verby 'n glaskis met 'n lyk gestap, baie gemors, mense wat op die straat bly, kinders wat gebad word, baie winkels, koeie, ou tannies wat sit, vrouens wat blommetjies vleg voor tempels, mense wat eet by die straatwinkeltjies en mans wat skelm brandewyn drink in hierdie "droe" staat van ons. Ons het gestap, gekyk, gewonder, foto's geneem en toe die hitte te veel raak, 'n fiets rickshaw gekry om ons terug te ry na ons a/c kar en luukse wereld. By Amethyst, 'n lieflike westerse restaurant, het ons in die tuin onder die bome gaan ontbyt eet en gesels oor die lewe.....

Dogtertjies in die fiets rickshaw oppad huis toe.

Die gesin se huis, besem op die dak, wasgoed op die draad, pa en ma wat kaart speel terwyl die kinders op pa se fietswa speel. (Dis nie hulle motorfietse nie.....)

Hoop (dat iemand die eiers sal koop voor die son dit vrot bak)
Geloof (in 'n reis sonder ongelukke op baie besige paaie)
Liefde (vir gekleurde eierhouers ?)

Ek was nie seker wie is die oudste nie, die passasier of die rickshaw bestuurder. (Japie wonder of die passasier nie dalk Mugabe is nie - sy Zim dollars beteken darem nog iets hier. Ek sal eersdaags begin uitkyk vir Mbeki...)

Vanuit ons rickswa. Die man moes hard trap - die sir en madam is effe swaarder as sy gewone kliente. Ons het hom darem goed getip.

Net in Indie

2008-09-16T13:55:00.003+05:30

Sondagaand net na 10 kry Japie 'n sms van Jean se skool wat lui "School will be closed due to goverment announcement". Hy sms terug "What !! Why ?". Kry boodskap terug "Birth centenary festival of previous Chief Minister Anna."

So 'n dag voor die 100 ste herdenking word daar besluit om dit 'n Tamil Nadu publieke vakansie dag te maak. Die volgende dag lees ek in die koerant dat alle regerings kantore, skole, banke en publieke sektor maatskappye sal gesluit wees en hulle moedig privaat organisasies ook aan om die dag as vakansiedag te verklaar!!!! Wat het geword van beplanning ? Ons weet nou al 100 jaar wat die man se geboortedatum is !! Net in Indie. Wel, die feit dat Jean nie kon skool toe gaan nie, was nie regtig 'n probleem nie. Die Amerikaanse skool het hulle nie aan die afkondiging gesteur nie en Inge kon skool toe gaan soos gewoonlik, maar vir die res van Chennai het dit baie ongerief verskaf. Ons huishulp, Amudha, soos baie ander, het eers van die verwikkeling gehoor toe sy agterkom haar kinders se skoolbus daag nie op nie. O ja, en die koerant het gese die skool kinders wat die dag eksamen sou skryf, sal dit op 'n latere dag doen. Net in Indie.

Onam festival

2008-09-16T13:32:00.002+05:30

Vrydag was Onam veesvieringe. Die fees het sy ontstaan in die staat Kerala en is ter ere van koning Mahabali van antieke Kerala. Nuwe klere word op die dag gedra, spesiale kos word geeet en op die grond voor die voordeur word patrone met blomme uitgepak. Ons buurvrou het in Kerala groot geword en die vrolike blompatroon het ons die oggend begroet. Sy en haar 2 dogters (2 Amerikanertjies - aksent, klere, musiek laat geen twyfel nie) het vroeg oggend in hulle tradisionele klere die patroon uitgepak. Dis vir my 'n pragtige tradisie wat so van ma na dogter oorgedra word.

Inge partytjie

2008-09-11T20:40:00.004+05:30

Met al die Ganesha feesvieringe het ek vergeet om foto's van Inge se partytjie op te sit. Siende dat ek nog altyd vir die kinders se verjaarsdae self koek gebak het, wou ek graag vir die een ook een bak. Ek het egter nie kans gesien vir koek bak vir 32 kinders vir die klaspartytjie nie, so ons het 'n paar maatjies van die speelgroep verlede Maandag oorgenooi vir koek en partytjie. Die Amerikaanse skool het vakansie gehad, US Labour Day, so dit was sommer 'n goeie manier om die kinders besig te hou, terwyl ek en die ma's kon kuier.